Kamalı Ümmü Bozlağı

Aman, seher vakti felek vurdu bağrına,

Kör olası savaş aldı yarini…

Yedi yetim kaldı feryat figanla,

Dediler ki Ümmü, eğme başını…

Aman aman, dertli Ümmü, aman…

Köyün sarp dağları dumanlı,

Yeşil gözlü Hatun, gözleri kurt gibi.

Gencecik yaşından bağrı figanlı,

Kuşandı kamayı, yürüdü Ümmü!

Aman aman, Kamalı Ümmü!

Yedi yetimin anası Ümmü!

Felek vurdu, yıkamadı,

Dağlar şahididir Ümmü!

Aman aman, yiğit Ümmü!

Avşar elinde adı Ümmü!

Yarini aldı kara toprak,

Eğilmedi başı Ümmü!

Kama parıldıyor belinde,

Gökbörü’nün izi kalmış gözlerinde.

Yedi aslan büyütüyor köyünde,

Ağaya, beye baş eğmedi Ümmü!

Molla Hüseyin Şanlı soyundan,

Ah Gök Ümmü, korkmadı feleğin oyunundan.

Bektaş Dede duysun bu dertli avazı,

Şanını kamasıyla korudu Ümmü!

Aman aman, Kamalı Ümmü!

Yedi yetimin anası Ümmü!

Felek vurdu, yıkamadı,

Dağlar şahididir Ümmü!

Aman aman, yiğit Ümmü!

Avşar elinde adı tektir Gök Ümmü!

Yarini aldı kara toprak,

Eğilmedi başı Ümmü!

Kilimlere ilmek ilmek dert yazardı,

Aşina’nın tamgasını taşa kazardı.

Aman, Kamalı Ümmüye değmesin nazar,

Avşar’ın dişi aslanı, Asena’sı Ümmü…

]

Aman aman… Kamalı Ümmü…

Yedi yetimin anası Ümmü…

Felek vurdu, yıkamadı…

Dağlar şahididir Ümmü…

Aman aman…

Tini şad olsun Ümmü, aman…