Issız Uyanış

Bir ürperti gibi yaklaşıldı  

Dünyayı son kez sessizce öptü  

Gül kokuları sardı vücudunu  

Artık sonsuzluğu hayal etmeliydi  

Rüzgar son kez saçlarını okşadı 

Ilık bir nefes gibi içinden geçti  

Elleri hafifçe sallandı, dili kurudu  

Kulağında hışırdayan yapraklar  

Yıldızlar gözlerinde yansıyordu  

Ve ruhu yay gibi gerildi  

Kanatlarını hızlıca çırparak  

Sessizce topraklardan uçtu semaya  

Sanki sıcacık yuvasına uçuyordu…