Kör Kurşun

Rahmetini özlediğim hazana müteşekkirim:

Dertlendiğim kadar demlendiğim

Makul bir hüzne riayet edip

Gönülsüz aşkları sükût bilen

Yaratan’ın eşkâline vakıfım

Yine aldığım her nefeste.

Boykot edildiğim kadar insanım,

Demek acı bir terennüm

Yine izini sürdüğüm ömrün.

Sevgiden müteşekkil olmasını, dilerdim

Demenin de cefası

Sanma ki erdemsizliğin sunumu

Belki de bayat ekmek kadar da kutsalımdır

O nimet yine

Kursağıma takılı.

Yemediğim değil de

Dokunmaya dahi kıyamazken nimetine Rabbin,

Sorularla muhatabım oysa

Cevabını bilmekten dahi imtina ettiğim.

Surelere konuşluyum:

Sakil bir yürekte nasiplendiğim kadarıyla

Beter bir dilde

Refüze edildiğim

Hangi cahil hükümse yine halk dilinde.

Kaynayan değil de içlendiğim,

Kanadığım kadar içerlendiğim.

Kandığım değil de tökezlediğim

Kardığım dünüm ve iç sesim.

Bir eşrafın bir de hakkaniyetin duvarı,

Temas hanemde tereddüt ettiğim malum:

Dokunursam ve yok olursan?

Sevip de manen külfetini

Haramsa elemin söylenmedik o zikri?

Lal tüm notalar yine,

Lav edildiğime sakin bir dille savrulduğum,

Suretinde aşkın hep telaffuzu yanlışların.

Belki de yanık sesine hürmeten hüzün

Kadar da yadsındığım,

Kerelerle aldanıp

Avuttuğum kendimce

Avutulmaya hasret üç beş cümle

Duysam keşke.

Hamdık madem

Hamd etmeyi öğrenmemek neden?

Sevip dirildiğimiz kadar

Sevilmeyi dileyip

Rahmetin dokunduğu insanlık üzeri rahle.

Sazı sözü ayrı zanaat;

Sevi dilinde hep bir noksan onca beşerin,

Kölelerin mağduriyeti belli ki

Kul olmanın hasedi mi yoksa

Bunca kamaşan gözü,

Bunca sönen feri lanet bilip

Hamd etmeyi pelesenk etmektense yüreğe

İsyana riayet eden cahil bir zümre.

Unutulmayı dilemek kadar da yoksunsan

Umduğunu eleyip

Kör kurşun misali

Hele ki kör noktanı delik deşik eden

Aşkı rahmet bilmezken.