Şiir Yüklü Gözlerin

Öfkesini mimleyen şiirler damıtıyor

Evren ve sükûtun sesi

Az sonra alacak ellerimdeki ölü kelebeği:

Yine bilinmezin sihrine kapıldığım

Bilindik aşklara burun kıvırdığım.

Özgürlüğümü ilan ediyorum

Zamanın tutukluluğunda

Nutkum tutuklu kalsa

Ya da bir zarfa koysam kalbimi

Ve atsam en uzağa,

Sahi tutar mısın elimi, demektense

Denmedik seyrindeyim

Küflü yüreklerden haz etmediğim

Pek bir belli değil mi?

Şimdimi sonlandırıyorum

Aşka inat koşan adımlarında nefretin

Azat ediyorum kendimce

Sevmekten yorulmayan

Hatta uslanmayan ayaklarında

Şiir yüklü gözlerinin de derinine

Tıkılıp kaldığım

Şunca gök kubbenin hangi hoyrat

Bulutu olmaya adayım da

Uçup uçup durulduğum

Zaaf yüklü kelebeklere pek bir özeniyorum hani.

Ömrü bir gün şiirin:

Bir duyduklarım bir de

Duyumsadıklarım haddimi aşar

Boyumu kısa tuttuğum

Hangi dize ise

Karınca misali kazıyorum

İğne ile yüreğin somurtan hacminde

Koyu gölgelerden çektiğimi

Getiremezken kolay kolay dile.

Deli Dumrul bir beyitin

Kepenklerine indirip

Dedim ya şu kelebek şiirin

Atfettiği istikamette

Gömülü kaldığım pek bir aşikâr

Gün bitmeden yeni bir şiiri

Beslemeliyim hortumu ömrün kayıp fi(i)l misali

Yoksa ayıp bir mizansen mi

Çıplak kalmışlığı hayallerin?