Mihenk

Hiçliğin  ummanında

Dört elif miktarı susar hevesin türküsü

Hüznün  topuklarına vurur  g i d i ş 

Kudurur  k ı y a m e t   sayfalarının kelimeleri

Ve çelişkilerin ayinini kutsar kabulleniş

Bakışsız  portrelerde

Eti  kemiğinden ayrılır düşüncelerin

Yırtılır   k e l i m e l e r i n   yüzündeki peçeler

Çivisiz teslimiyet  kalkar şaha   

Ve sazın kopuk telinde titrer lehçeler

İçimizdeki mağaralara ağını gererken örümcek

Dilimizin aksak lügâtında büyür bin bir zehir

Derisi  s o y u l u r   geçmişin

Ve yedi renk akar içimizdeki  n e h i r 

Yasla çürür    a c ı l a r ı n   k âtibi

Kuruyan  yaprağından  utanır ağaçlar

Payımıza düşer  bir avuç ay ışığı

Ve yalın ayaklı  yağmurları  emer  yamaçlar

En tenhamızda zamansız yanıklar peydahlar güneş

Örselenir  çiçeksiz  baharın hayrı

Bitmez  nakaratsız  s/ağırlık

Ve  dilimiz  LÂ ’yı  giyinir gayrı

Kırılır  i ç i m i z i n  fayları

Geçmişin  urbasından  sızar  serzeniş

Gıyabında yama  tutmaz olur vicdan

Ve hudutsuz  sözlerle   h i c v e d i l i r   tükeniş

Çoğalır   b i l i n ç   altındaki tıkırtı

Kurşuna  dizilir   bakir  avazlar

Salyasını akıtır bir  K a m o s 

Ve avuçlardan buharlaşır  niyazlar

Savrulur  silinmiş kimliklerdeki mihenk

Zulasında küllenir  K u d ü s ' ün  güneşi

Son ölümcül dansını yapar akrep

Ve körelir çölün ateşi . . .

.

.

.

.

.

.