Bir Şiir Vakti Mutluluk

Uzvu kayıptı gecenin…

Engelli bir sihir doğdu ansızın

Tehdit edilesi düşlerin kefeninde

Kan vardı son vagona henüz yetişmişken

Ellerimde cızırtı ve yanılgı

Ben tembel bir düştüm…

Kendinden geçmiş ömrün lades dediği

Her vukuatta yarım yamalak bir cümle nazarında

Esefle terk edildiğim her soytarı sahnede

Duvarlarla örülü dünyamda

Yâd ettiğim mutluluğa

Fermanımı sunarken elimdeki titrek kalemin

Mertçe tetiklediği sözcükleri

Bir bir içerken aşk dilinde.

Ne çok kayıp hecenin peşine düşmüştüm işte

Bir şiir vakti mutluluğa duyduğum özlemle.

Bir şiir düştü gözümden

Yaşla tahsil ettiğim bir senetti adeta

Her vazgeçişime yüklendiğim

Bin bir özlemle dünü ve kendimi yâd ettiğim

Geçişi olmayan dehlizlerin

Karanlık sesinde hayatın bazı bazı

İz sürdüğüm bir lanetti adeta.

Programlanmış benliğimle

Tokalaştığım hoyrat bir firardı

Kendime mal ettiğim o çöküş nezdinde

Bir bir paye verdiğim

En soğuk mevsim tabir-i caizse

Kanatsız bedenimde

Kuş ürkekliğinde severken insanları ve evreni

Safça yanıldığım

Her halükarda aldatıldığım

Ve son bir maruzat dillendirdiğim.

Sadece Tanrının bahşettiği o nefesle

Yeniden doğmayı değil

Yokluğa karışan cümlelerimde

Ben en yalın halimle

Arzı endam etmişken şiir dilinde bir sancıyı

Yerle yeksan etmişim kendimce

Belli ki kenetlenmişim hücrelerimde

Yanan ateşi sadece ölümün soğutacağı…