Soluk Benizli Sokak Lambası

Gece tütüyor gözlerinden sarı ışığın

Aslında bir sokak lambasından ibaret

Gecenin dengi o sarı öbek.

Hasretlerde saklı niyazları varlığın;

Şatafatlı satırlar doğurmak istemi:

Bitiminde değil ömrün

Bilakis ortasında geçit

Ne aşka dair sair hecede

Ne de öfke veya kin

Şimdi yüreğin katedrali her tümce.

Soluk benizli sokak lambası

Evin de tam önünde

Gece ile gündüz arasında bir köprü

Erken yanar hani çok erken:

Gece gelmeden gözlerine şehrin

Aslında bir hadis kadar huzur veren;

Kanatlarında şaibeli lekeler de yok hani gölgelerin.

İnsan izleri,

Somut bedenlerin kanayan sesleri adeta

Gelip geçen ne çok yabancı:

Her biri bizden

Belki de kinaye ve sır yüklü…

Olsun da ve gamsızım hepten.

Hangi satır?

Hangi gizem?

Hangi veryansın?

Şahit göğün laciverti

Oysaki siyah bilirdim göğü

Gece ve kış düşmeden üzerine şehrin.

Ya da bir başka coğrafya:

İçinde insan; içinde anadan üryan

Ne çok figan

Sanki tek hecede birleşmiş herkes…

Belki aşk;

Belki kul;

Belki de öl, dercesine.

Tek hece; tek şık:

İçinde sırnaşık

Ne çok duygu

Batılında ömrün

Dolunay misali içimdeki ışığı

Evrene sunarken tüm asaletimle:

Göğün miğferi belki de

Hüznü sağalttığım gecenin ertesi.

Aşka dair de bir esinti

O’nu her andığımda

Huzurun da ayak sesi

Ve ibadetin ışıltısında

Dualarımda saklı bir bir

Devirdiğim yılların ardından

Sırlarıma, serlerime vakıf Rabbimin esintisi

Gaipten gelen neşe

Aslında nasıl da pervasızdım

Ağlarken daha geçenlerde.

Şimdi huzurumu mimledim şiir şiir;

Yol ne yakın ne uzak:

Hayat ne kumpas ne de tuzak:

Varlıkta satırların izdüşümü;

Satırlarda hâsıl bin bir hece

Sanırım kış günü

Hayata biat bir yeni mevsim

Yeniden doğduğumu müjdelediğim.