Yazılmaya Mahkum Her Şiir...

Öngörüsünde yorgunluğun,

Tezat düşler sıradanlığın manifestosunda

Cebbar bir yanılgı

Hele ki atıl varlığın cam kenarı siluetinde

Devasa bir yangın:

Belli ki av zamanı

Toplayıp tası tarağı

Yol almalı biteviye

Hüznü sırtlayıp

Tahliye edilesi yalnızlığın

Yürek acısı, kelamın da çatık kaşında

Bir mersiye…

Bazen küf tutmuş

İzahı olmayan gerçeklerin de su dibine

Gönderdiği üç beş yanılgı

Adeta tasnifli düşleri

Muteber bir tepeye yerleştirip

Bekasında ömrün

Satırların dipçiği ile

Vurulurken kalbinden şiir

Ne ötenazi ister imgeler

Ne mühimmat yüklü kimi hecede

Zamanı dikip göğün yırtık perdesine

Bilumum hatırayı da saklar

Sandığın dibinde.

Ya sanmadıkların, sen şair?

Sanır mısın ki;

Mizansen hep aynı kalacak

Ve baş aşağı düştüğünde

Sanma ha; canın yanmayacak.

Diri bir aksanda

Koparken kızılca kıyamet

Mağlup bir göğün de

Yırtık tentesine sığınır sürüden firar etmiş

Kuşlar ve düşler:

Hicabın asılı kaldığı

O sıra dışılığın cebinde

Saklarsın yarınlara umut olsun diye

Üç beş dize yalnızlık.

Belki namı alır yürür hele ki

O nemli gözlerin

Silik fenerlerin

Sus payı verdiği her köşede

Artı parantez

Söylemekten muaf tutulduğun

Yalın ve kaba nidalar

Konup bir omzun hizasında

Başı yana düşmüş hayallerin

O saklı arka yakasında

Nöbete duran bir şiirden çıkıp yola

Nöbet geçirdiğin değil asla…

Savsaklanan hangi varlıksa

Sevk kâğıdı verdiğin satır arası bir molada

Kambersiz olmalı mı olmamalı mı?

Sıradan geçen bin bir hece

Göğün kemendine takılmış

Hezeyan yüklü bir dünde

Solsan neye yarar

Bir çiçek olsan bile nazarında

Cennet bahçelerinin

İçine düştüğün cinnet değil

Yarına dokunmak adına.

Dünün mizacı asılı kalsa da

O izafi gölgende

Mansur bir şiir gibi

Methiyeler sıraladığın

Asırlık ömrün hitabı altı üstü

Tek cümlede de tasviri yolculuğunun

Bilumum duyguyu ev sahibi

Yazılmaya mahkum her yeni şiir.