Derinden Uzaktan Sezdirmeden Sevmek

‘’Sonra gittin.

Çocuk oldum bir daha, ağladım.

Kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.

Kitaplar, aşk, her şey.

Her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.

Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.

Söz dedim, söz verdim.

Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.

Güneşi özledim, sonra seni

Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.’’(Alıntı)

İhtimamla yaşadığım ve sevdiğim doğrudur

Ne de olsa yanlışların müptelasıyım yeniden doğmak için

Doğruların da peşinde canhıraş

Ve serkeş

Ruhumun uçuşan peçesinde saklı telaş

Çocuk kaldığım da doğrudur ve debelendiğim

Çünkü ben doğduğum gün büyümeyi reddettim.

Sonra herkes gidiverdi en son da sen

Ve yeltendim

Hani olur da büyürdüm yaz güneşinde

Oysaki yandım aşkın ateşiyle

Aşk dediğimde bir cihan zaferi

İnsanlarla eşleşmeyen

Çünkü şaşkaloz bir çocuktan hallice

Büyüyüp de ne mi olacaktım?

Kaybetmemek adına masumiyetimi

Temiz ve saf kalmanın idamesi

Hem çengelim de yok iken ve de çekincem

Bir engelse yalnız olmak kimseye de asla baş eğmedim

Eğmem de.

Hem ben kadın ırkına ihanet ettim ilk günden beri

Süslenmeyi de pek sevemedim

Ya da gönül çalmayı bilmedim öğrenmedim yeltenmedim

Kendimce kendime öykündüğüm

Kallavi duyguların mektebinde

Yarı bedenim öğrenci diğer yarımım ise muallim

Ama hayat bana şunu öğretti geçen zaman boyunca

Gözyaşlarımı içime akıtmayı

Bir de bir de insanları

Derinden uzaktan sezdirmeden sevmeyi

Sevilmek ise bir ütopya

İhanete uğramak ise alışageldiğim

Kandırılan olsam ne olmasam ne kandırmadıktan sonra

Ve işte hayatla cebelleştiğim