Yalnızlığın Ve Aşkın En Sadık Neferi

Meftun bir telaşı lav edebilirim

Yerle yeksan sevici gölgelerin

Vakur duruşumdaki istilasına

Yenik düşebilirim gecenin başı

Göğe değil içimdeki boşluğa tezat düşmeden

Sessizliğin de boynunu bükebilirim.

El ayak çekilmeden içimdeki

İzdiham benzeri geçitte

Kara deliğe sürüklendiğim

Her laneti de sonlandırsın isterim Tanrı.

Ben ki; mülteci imlerin tehdit ettiği

Şiirleri

Görmezden gelirim bir kış vakti

İçimdeki aruz veznin tebaasına laf sokarım

Sakilce,

Bir de sefil varlığımın veryansın tüten yalnızlığına

Layık bir son dilerim evrenden

İçimdeki çatal sesli hüzne basarım

En bam telinde acıların

Ketum varlıkların da doğasına biat

Yeni bir acıyı daha evlat edinebilirim.

Gece düşmeden gözümden

Gözden düşsem de bazen

Yenilmez vakurluğunda

Şehla şiirlerin

Yeniden bir maruzat dillendiririm

Çetrefilli hükümlerde

Çingene güzeli bir veryansın da tümler hani

Varlığımda ne çok noksan

Ben ki;

Şehrin titrek siluetine şerh düşerim

Bir şiir vakti daha dilemişken meleklerimden

Boykot ettiğim yalnızlığın

Gölgesine ve inadına

Yenik düşerim ansızın.

İçimin Kerbelası her sunumunu ömrün

Bazen yorgun bir tefrika süzülürken

İs’imle adımı kazıdığım

Gönül gözümde

Tümlerim acılarımı

Acındırmadan düşlerimi de sonlandırırım

Bir seher vakti.

Aşkın idam sehpasındaki

Masumiyetine iz düşmeden

Gecenin koynunda yok olur giderim

Basireti bağlanmış sevinçlerin de

Köküne kibrit suyu dökerim

İçimdeki ateşi sonlandıran

Lal hecelere

Çemkirirken iblis

Göğün suretine iz düşerim

Elemin fitilini her çektiğimde

İstikrarsız ve yoldan çıkmış umutlarımı

Seyrederken kuş bakışı rahmetin

Dirliğine şükrederim

Ne de olsa

Ben yalnızlığın ve aşkın en sadık neferiyim.