Huzur Ve Hüzün Denklemi...

Sözcük iklimlerinde yanılsamalar saklı;

Şahitliğinde mavinin kara düşler misali

Her ırak kaldığım mevsimin telaşını giyindiğim

Bir sır vakti azade varlığımla tokalaştığım.

Şerh vakti düşmüşlüğüm;

Sim vakti ezilmişliğim;

Sehven yenilmişliğime giyindiğim su misali

Her aykırı ölümü içselleştirip

Şiir içmişliğim…

Sulh vakti aşkın kıyama durduğu

Ve zarların tutulduğu ve de

Güneşin gölgesine serildiğim

Ölüm öncesi içimin nifakına kazan kaldıran

Bir gece vakti.

Örselenmişliğim şiirin indinde

Şirin bir terennüm sunarken evren

Aşkın her hali düşkünüm ben sana

Demenin de meali.

İçimin kımıltısına esir düşen

Kâbusların soyunduğu

Belki yeniden doğduğu küllerinden

Sayfa sayfa okumaksa aşkın ilahını

Susuzluğuma emsal her dize.

İçimdeki diyete ve niyete ve küskün

Kimliğime bulaşan kir misali

Ölümün itici gücü

Oysaki masumiyetin resmi olmalı şiirlerim

Kalemle uzlaştığım;

Düştüğüm yollarda

Yığılıp kalan ruhuma ilaç adeta

Bir iksiri devirip hece hece.

Şiirlerime döktüğüm hüznün

Külyutmaz yetilerinde gecenin eşlik ettiği

Her sureyi duyumsadığım

İlahi Gücün emsalsiz varlığına

Elediğim tüm ölü hücrelerimle

Baş koyduğum hidayetin tam vakti.

Tan vakti ölmüşlüğün hicabına

Dönük yüzünde mahzunluğumun

Kırık yüreğime iliştiği bir hutbe

Aşka biat devindiğim eksende

Sanrıları yok sayıp İlahi Ateşin daim kıldığı

Huzur ve hüzün denen denklemle…