Aşkın Sanrıları

Muteber bira algıyı dillendirir şahika

Dinlemede evren, teyakkuzun sesiyle

Ant içmişken kökteki seyrine âlemin.

Aşka dönük yüzü kelamın da bin bir özrü

Bir şiir vakti, şehla gözlerinde yenginin

Kuram dışı asaleti sessizliğin

Derinlerin meali için için kaynayan

Bunca esin bunca yeis’in farkındalığı.

Sıra dışı bir mevsimde

Kaynar durur yüreğin hezeyanları

Geçit vermez dirliğine hümayun acıların

Çatallı sesinde firar eder ansızın

Köhne lahit; köhne yürek ve kör âşık:

Namıyla yürür evren

Şakıyan sesine hürmeten bülbülün

Dize gelir çiçekler için için büyüyen

Hep mi hüzün?

Sorar melekler ardışık sesin takipçisi

Elemin neferi özlemi takar koluna ansızın

Solar yüreğin atışı

Kamberin de izidir hani

Süregelen coşkunun her hecesine

Yenik düşer

Yüzü suyu hürmetine aşığın ve maşukun

Sevdalanır çerez yürekler.

Aşkın sanrılarına dokunur endamlı bir yakarış

İzah eder kendince

Ölümün diriliğine kani

Güleç yüzünde meleklerin

Tanrı katında erdiğin ve eridiğin

Aşkın asası mıhlanır dilinde

Ömürlük sevdanın çatık şakı

Güler gizlice âşık sıfatıyla.

Nazire eden dolunayın bekçisi

Hangi şiir ve yıldız ise dona kalır

Varlığın tasası

Sonlanmaya dair

Sondan başa yürür gider niyazı nazı endamlı

Sarkacın her vurduğu izlekte saklıdır

Coşku, aşk dilinde yürür gider

İzinsiz bir izinde şehla

Vuruşu yüreğin zincirsiz bin bir edimle.