Saatler Sensizliği Vurmadan

Bentler örülü şiirlerin şuh sesi

Mecalinden karıncalar damlayan

Gayri meşru bir ambiyans

Şimdi koltuklarım kabarır ve düşerim

Şehvetin sesi bıçak gibi

Özlemin sesini keserken.

Bu, ben değilim:

Mahcup bir Tanrının gözlerinden akan duayı

Biçimlendiren iç sesimden

Kopup gelen en hüzünlü rüyayı

Serpildiğim ovalarda

Taş kesen suratlarına kaş çizdiğim

Yorgun kıyıların dalgasında sürüklendiğim.

Makberi ya da matemi evlat edindiğim

Şerde olan hayra göğüs gerdiğim

Elemin sol yanında

Sağdıcı ömrün bir kaside ördüğüm

Matbu dilinde ömrün

Şafağa sunduğum teselli.

Irmaklar arıtırken iç sesimi

Son bir gücün kalan zerresiyle direndiğim

Dış sesin zulüm yüklü öfkesine

Yenik düşmemeyi becerdiğim.

Gayri kabulü bir mektubun

Esefle dizdiğim sözcükler bir de

Dilimle yaladığım pulu yüzüme eklediğim

Hangi dokunuş mubah, sevgili?

Hangi soykırım yansız değil, söyle.

Kâfirlerin indinde

Yaşamayı masumane bir yürekle

Dilemek mi zor?

Zora koşan hangi siyahî bulutun pervazı ise

Kuş bakışı özlem ve sevgimle

Dirildiğim gecenin hüznünde…

Ve kayıp bir reverans

Çiylerin ışığına hasret

Yobaz bir kuşun gagasına sürdüğüm yüreğimde.

Volta atan içimin mimarisi

Esefle serildiğim gönül alfabesinde

Sormasınlar beni ahvalimden hani:

Yanlı söylemler fıtratın gizemine dair

Bilumum edimler

Kayıp öznemim zaaflarına serili

Öykündüm mevsimin olsa keşke mecali.

Bir yağmur bir güneş

Martı defnederken

Beklediğim Nisan mavisi bir göğün terennümüne

Yenik düştüğüm azabın bam teline

Basmadan yüreğimi

Yeşilin her tonuna vurgunum, sevgili.

Saatler sensizliği vurmadan

Vurulsam da alnımdan.