Kırklanmış Niyetler

Kırklanmış niyetler

Tuzağa düşülesi gökyüzü

Hurafelerin arka penceresinde

Temenni erbabı yetimin her sözü.

Düş mağduru mevsimden çaldığım rayiha

Soluk teninde ölü yetilerin

Zaaf yüklü kâbuslarda nöbete duran

Emir eri.

Kırk ikindi yağmurları söndürdü ferini yangınların

Zanların da alıp yürüdüğü korkusuz bedenim

Aşkla irkilen gecenin teninde elemli bir neferin.

Tümden gelen hidayeti giyindi beşer

Topa tutulası hangi kelamdı da

Sönüp durdu dualarımdaki fener.

Kıldan ince boynum madem

Matemle örülü bir sitemde soluksuz kaldığım mı elzem?

Yıkılası kubbeler içimin şehrini uyuttuğum

Zamir yoksunu cümleler

Badiresi bitimsiz umudun.

Şimdimle evrildiğim

Aşikâr yüzümdeki rüzgar

Kirpiklerim döküldü

Aksinde ölümün derbeder olmak mıydı

Payıma düşen?

Kâfir imlerde tehdit edilesi kelamın

İzini sürdüğüm beşerin yalanlarının

Kök hücresi asılı kaldığım

Her titrek izlekte

Soyutlandığım düş misali hezeyanlarım.

Kâfirun elbette kıyama durduğum

Her sancımla acımı savunduğum

Bir bulut daha kopuverdi saklı sarnıçtan

Uyuduğuma delalet uçuşan zerreler

Yandığım ne yalan ne de bir rivayet.

Külünde savrulan hangi nidanın

Soluk yankısıyım?

Hangi bedduanın

Sınandığım kadar doğamın da parçasıyım.

Ehemmiyetsiz bundan sonra

Düşüversem uçurumun da dibine

Ağlamaktan dem vursam bile kime ne?

Tutuşan baharlarda

Yeniden doğmak mevsimin teninde.

Tinimde varla yok arası

Gelip geçtiğim sokakların çıkmazı

Savurduğum hangi beyitse

Yıktığım bentlerin ufkuna haiz yüreğim

Kaldığım yerimde ve sabit adımlarım

Ne düşkün mizaç ne de yorgun bir terennüm

Aşkın ve hüznün ihya ettiği malum

Kaybolmadan şuurumla edebim.