Sahip Çıktığın Kadar İnsansın

Bir laneti sonlandırabilirsin

Kucağındaki tohumları ektiğin

Reçinesine ömrün kattık ettiğin düşleri de

Baş aşağı edebilirsin

Belki göğün tanıklık ettiği

Hicvinde mısraların kibriti çakıp

Aşkın haşmetiyle irkildiğin o sahne arkası

Gölgende sahip çıkmaya ömrünün de yetmeyeceği

Asılsız bir ikrarı dindirebilirsin.

Hangi örtü hangi ara saklı tutacak ki bilinmezi?

Hani öyle böyle de değil:

Saf kan hüviyetine

Şanlı mazinle de arka çıktığın güncesini

Bir solukta dindirebilirsin:

Katıksız bir mecra iken

Açtığın iskambil fallarında

Gördüğün o resmi

Belki de kerameti yüreğin

Şaşalı rahmeti içine sindirdiğin

Bir gün dönümü

Kulaklarında çınlayan

Sessizliğin sesine hicapla

Yanıt verdiğin.

Kelaynak kuşlarından sakladığın sırları

Devasa bütçesinde hikâyenin

Obur bir Tanrı misali

Yüklenmişken sevdiklerinin tasasını.

Ne hikmettir ki;

Sonlanmadığın

Bir araz ekip de

Niyazını soldurmadığın

Hangi akla hizmetse

Sevmekten, inanmaktan geri durmadığın…

Şakıyan bülbüle çektiği rest ise gül’ün,

Gülümsemeyi donduran dudaklarında ansızın

Soytarı bir yalnızlığa da doyamadığın

Sakil gölgenle

Muradından ayrı durmadığın

Yüreğin indirdiği her hatimle:

Allah’ın aşkına mazhar

Kuş kadar kalbinle

Sahip çıktığın kadar değerlerine, insansın.

Hatta insandan öte bir hayal

Gücünde hüznün

Gülümsemeler armağan eden bilinmezin kadriyle

Geri duramadığın hayat denen saltanatın hükmüyle.