Nefs

Yol tutmuş ayaklarım, çamur, toz.
Dünya ağır, yükü dizlerimde,
Yol ki dolambaçlı, eğri yap boz,
Çaresizlik kol gezer, gizlerimde.
Nedir bu kısırdaki gebe sancısı?
Ne hasmı eksik, ne de yancısı!
Yok mu sahtekarlığın yabancısı?
İçimde bir canavar, midesi gedik.
Ak sayfada büyüyen kara delik.
Günah kusuyor işkembesi üstelik!
Kaç şeytan sığdırır karanlığına?
Güç yetiyor mu hiç tiranlığına?
Ne tatlı iman onsuz, bir anlığına...
Hangi zevk doyurur bu obezi?
Unuttuk mu o beş metrelik bezi?
Her an yakamızda değil mi ölümlü gezi?
Ah ah! Var mı onun için zevke bir beis?
Ne hain, ne zalim bu uslanmaz nefis!
Bu dünyada bir lord, ahirette müflis!
Ya Rab geldim kapına, Sensin Rahîm!
Bîçare virânım, işte arzuhâlim.
Koyma beni bu gayya çukurunda sahipsiz!
Sahibim Sensin, değilim kimsesiz.
Takâtsiz kollarım bu nefis cenginde,
Fark etmiyor ki, fakir de bir ona, zengin de.
70 iblis bir olmuş içerimde, hepsi pusatlı!
Ne piyade var yanımda, ne kalkan, ne de atlı...
Sığınağım kapındır, iki avucum üzerinde,
Yağdır rahmetini, kuraklık yüreğimde...
Yağsın merhamet, sönsün cürüm ateşi.
Boğsun bir dem, nefis denen bu leşi...

Mahmut Uzun