Dert mi

Dert mi

Dertliymiş bugünün yılgın yetmeleri...

Dert mi acep gerçekten dertlendikleri?

Sorsan birine; bahanesi saç modeli.

Öbürününki belki daha da saçma.

Genç! İyisi mi bu konuyu hiç açma!

Derdi kime soracaksın diyeyim sana,

Beli bükük, yüzü kırışık, topukları çatlamış,

Dilleri dualı, alınları nurlanmış,

Evlat yükü devirmiş, torunlanmış

Ninelerden sor derdi? Dert ne ki?

İlk horoz ötümü başlayan aş kaygısı,

Bebesi akranındakine karşı saygısı.

İp eğiren parmakların ucunda ara derdi,

Çizikleri birer vadiye benzer aynı.

Hele bir de toprak telaşı var, ya...

Bir testi soğuk ayran, bir baş soğan,

Bahçede üç yavru, kundakta yeni doğan.

Çapa sesi nakşeder derdi yoz tarlalara,

Derdi sor işte şahit bulutlara, topraklara.

Hangi birini anlatsın pir-i fâni nineler,

Dinle! Yaz! Ne romanlar, hikayeler...

Bir de dedeler var, gök gözlerimiz,

Endamı güneşi kaplayan direklerimiz.

Demirden bilekleri artık paslanmış,

Kocaman elleri hep nasır bağlamış,

İlk kızını gelin verdiğinde çocukça ağlamış

Dedelerden sor hele, neymiş bu dert?

Maişetin vicdana yüklediği mesuliyet,

Ve bir hâne, Allah'tan emanet!

Göz altlarında saklıdır onların acıları,

Uykularını bölen evlad kaygıları.

Yavrularını giydirdiğinde beliriveren

Kainatın en güzel tebessümünü,

Bozamaz hiçbirinin sırtındaki

Yamalı paltolar ya da eski pardesü.

Derdi git de sor, bakım evi duvarına,

Huzur diye yalnızlığa hapsolanlara.

Gözlerindeki hasrete sor, bakabilirsen,

Dert orada işte, ah bir bilsen.

Bakımevi diye sürgünlere yollanmış,

Vuslatları tek bayramlara bağlanmış,

Evlat diye hep bastonlara yaslanmış

Ninelerden, dedelerden sor derdi.

Genç! Seninki de dert mi?

Mahmut UZUN