Dil Söyler Gönülle

Dil Söyler Gönülle

 

Gül hazin lale hazin ağıt yakar bülbüller*

Hazan mevsimine bakıp ağlamasın mı gönüller

Yakan kendinden habersiz ağıt yakandan habersiz

Dil söyler gönülle duyan yok ne yapsın bu eller

 

Çileyle geçen ömür şevkine etti veda*

Boşuna gönülleri bekledi bunca sene sevda

O yüzdendir yıllardır aranarak bulunmaz deva

Dil söyler gönülle duyan yok ne yapsın bu eller

 

Bülbül asla zem etmez kırmızı açan güle*

Gül açarken soldurulursa ne çare bülbüle

Herkes haddini bilmez ise çare buna nafile

Dil söyler gönülle duyan yok ne yapsın bu eller

 

Kalbimiz kırık dökük aşkı andık derinden*

Bunca zulümle düşenler kalkar mı yerinden

Ne çekerse insan çekmez midir ki bu dilinden

Dil söyler gönülle duyan yok ne yapsın bu eller

 

Geri dönmek imkânsız bir çıkmaz sokaktayız*

Gülveren’im bakma öyle gönüllere yastayız

Çıkmaz sokakları açan gelir diye yatmaktayız

Bir lokma ekmeği paylaşmak yerine kapmaktayız

Dil söyler gönülle duyan yok ne yapsın bu eller

 

Mehmet Aluç-Gülveren

 

* Afet kırat kardeşimin” İhtiyar serzenişleri “şiirinden bu mısralar alıntıdır.