Sevdim...

Bir renk kürüydü aşk

Elbet insanlar da aşk körü…

Yalnızlığın minvalinde s/alındığım kadar

Aşk idi şiarım ve mezhebim

Çılgınlığıma kafiyeler yüklediğim

Yüklendiğim neydi hem?

Mademki aşk idi şiarım

T/aşkın mizacında

Sehven yenik düştüğüm…

Ah, bir de kendimden firarım

Elbet uyumsuzluğum nazarında insanların

Çünkü aynıydım ben bir ömür

İçimdeki yangını dışa verdiğim

Sonra da o nem havadan kaptığım

Gel gör ki sönmedi asla yangınım

Büyüdüğüm kadar gözünde kaderin

Büyüttüğüm insanlar ne de olsa sevgiydi meşrebim.

Tufan öncesi kısacık bir mola

Hayata.

Bestelerin rüzgârı değil hem renk katan ruhuma.

Varlıkta saklı madem hiçlik

Gönül tezgâhında denk düştüğüm illet:

Ne çok sevmişim insanları

Kendimsiz bir dünya hayali bile

Işık tutmuşken hüznüme.

Mavilerden ördüm bu gün saçlarımı

Azıcık kar yağsa da ince ince

Hala çocuk kalabildiğim asla değil bir kinaye.

Kimse kindar

Kimse yokluk kadar değilken umurumda

Elbet yalan söyledim

Yoksa bu kadar acıyı yüklenmeseydim

Sevebilir miydim kendimi?

Sevildiğim de aşikâr Rabbin indinde

En sevdiğim bazen şaştığım

Tövbelere sığınıp avuçlarımı sadece O’na açtığım.

Nazarında insanların direttiğim

Sevginin

Rüzgârında savrulduğum

Aşikâr kılınan

Neyse rengimle bazen solduğum

Yine de her gece yazarken

Çiçekler açtığım.

Mezarım da hazır hani:

Şiirlere nazır

Bir de kayıtsızlığı ile kimse savurduğu rüzgârı

Aleyhime

Gel gör ki;

Ilık bir meltem gibi sevdim insanları

Allah’ın nezdinde.