Ve Gittin

Ve Gittin

  Yine gönlümde hicran, göz yaşlarımı içime akıtıyorum usulca, içimdeki boş kalan şehir’e! Yollar şehirler bomboş kalmış gönlüm gibi yalnız ve bomboş…Neydi bizi ayıran küçük bir mesele dünya malı ya da benliğin verdiği egoyla, benim sözüm olacak saçmalığı değil miydi sana anlatamadığım? Şimdi beni terk ettin gittin arkana bakmadan, hüznüme şimdi ortak olmadan. O an zamanı durdurmak isterdim ve o anda kalmak, kolay mı geride kalanın hali, giden ne bilir çeker ve gider! Şimdi ufka bakıyorum sabit yaşlı kızarmış gözlerimle bomboş gönlüm gibi! Daha kaç gece gündüz ay yıl ayrı kalacağız belirsiz çünkü sen gittin ve gidenlerde dönmez! Sana yazdığım şiirleri yaktım yanan gönlümün alevleriyle…

  Düşmüş olduğum hicranın derin kuyusuna beni attın, çıkmam için bir ip göndermeden çektin ve gittin, bu nasıl bir vicdandır ki, anlamadan dinlemeden çektin ve gittim? Bir kısır döngünün çarkında ne varsa biçtin parçaladın ufaladın gittin! Oysa aynı yöne aynı duygu ve hislerle aşkla bakıyorduk, sana bakmamayı söyleyen neydi, kimdi? Söylemeden gittin!

  Yorgunum yıllar gibi ihtiyar bir dede gibi, ağaçlarda düşen sararmış yapraklar gibi yerlerde sürünüyorum, esen hicran rüzgarıyla bilemediğim yerlere gidiyorum…Bu ne anlaşılmaz bir döngü ki içinden çıkamıyorum, döne döne başım dönüyor gözlerim kararıyor. İstediğin başrolse zaten senindi ben figürandım yanında sen mutlu ol diye…Olmadı yönetmen olmak yönetmek istiyordun kendi fikrince ya benim fikrim ne olacaktı, yok mu sayılacaktı? Belli aralıklarla içimdeki zamansız sıkıntının rüzgarları bunun için delicesine esiyordu. İçimde esen rüzgârın şiddetini arttırarak kasırgaya dönüştürdün ve gittin!

Mehmet Aluç