Ah Be Güzelim

.
Ah be güzelim!
Gönül kuşum, ipek kanatları sırma bezelim!
Gök inmedi ayağına.
Merdiven tutmadı toprak.
Kahrolmadı kem gözler.
Hep bekledin.
 
Ne zaman volkana dönsen,
Lâvlar pompalansa damarlarında,
Türküler yakmaya dursa dilin,
Bozgun yerdi sevdan senin.
 
Ah be güzelim!
Hangi derdine ağıt düzelim?
Sen ki mercan gülüşlü
Çocuk saklardın gamzelerinde.
Ve o çocuk hep ölürdü,
Umutların öldüğünde.
 
Gelen geçen olmadı sokağından.
Oysa çıkıp gelseydi kıyametine yakın,
Islıklı, afili, yeni açmış karanfilli,
Eteklerine ziller çaldıracak biri,
Geriye sarardı yıllar;
Aşk silerdi tüm acıları;
Yeniden başlardı doğum sancıları;
Bağıra çağıra kundaklanırdı varsayımlar.
 
Ah be güzelim!
Desem ki, “Hadi gel, yazgına çapraz çizelim!”
Evren çıkar mı yörüngesinden?
Kayar mı ekseni dünyanın?
Çatlar mı kubbeler orta yerinden?
Belki de bir gül açar ukbada;
Yaprağı sen, dikeni sen,
Ten sinmemiş, göz değmemiş,
Seni bekleyen…
 
Kader bu; mürekkebi kurumuş.
Kader bu; akrebi hüzünde durmuş.
Kader bu; ne dersen de!
Tek tiratlık bir oyunmuş.
 
Mezar taşlarına şiirler kazıyorum.
Islak dizelerin sırrını bir tek ben biliyorum.
Ne kalemime sağlık oldu ne de elime.
Adını uyku tutmaz gecelerime,
“Yalnızlık mahkûmuydu.” Yazıyorum.
 
Ah be güzelim!
Kaçarsam namerdim.
“Öl” de; ölelim!

Mücella Pakdemir