Sessizliğin Semtinde

kaderimiz

kör bir dilencinin

titreyen ellerinden düşen mektup

savrulmuş hayatımız güz yaprağı

sensizlikle örülmüş ağlama duvarı

mektubun kenarından okuyorum

yabancı bir dilde yazılanlara tutunarak

sensizlikten sensizliğe kaçıyorum

maziye dâvetîyeler gönderirken

beni o sensizlik bölüyor

paramparca sessizliğin semtlerinde

hayatımın yokluğunu buluyorum 

saati yorgun beceriksizliğimden

kalbim yamalı bir hırkaya dönmüş

kendimi unutmaktan 

bir girdap vaktiyle 

saat bitkinim vurduğunda

yorgunum dargınım

oysa ki

cevapların yok 

binlerce soruya

çarmıhlara geriliyorum

unutulmaya gebe bakışlarında

kendime ferman yazıyorum

gözü bağlı kurşuna dizilme hakkını

laik görebilmek için kendime

gün ağarınca döngüye inat

akşamdan kalmayım

gündüzün sarhoşluğunda

yokluğuna doğduğum 

acımasız bir savaşta 

yaralı bir askerin gölgesiyim

göz gözü görmeyen puslanmalarda

kan revan güneşin şavkını arıyorum

karanlığına hükümlü

bir ömür boyu taksit ödüyorum

sudan ucuz üç kuruşluk gidişine…