Gerisi Yoktu Gerisi Aşktı

şair

penceresinden kristal gibi yağan karı görebiliyordu

üst üste yığılmış çatılardan tüten dumanı görebiliyordu

göremediği ama orada olduğundan emin olduğu birçok hatırasını düşlüyordu

yitik, kaybolan yılların yorgunluğunda

onlara asla ulaşamayacağını biliyordu, mazilerden çok uzak topraklar gibi

saatler sonra gölgesi yüzüne düştü

ayaz rüzgar gibi bir fısıltı 

üzüm bağlarının karşısında

sis gibi bir siluet sarkıtı vardı

berraklığın hezimetine uğradı

ve gözlerini kor közlerden ayırdı

gözü biraz ıslak, biraz damla

onun ılık tenini düşündü

ne kadar baştan çıkarıcı bir düş

onunla konuşmak imkansızdı

bir kağıda bir dizi satır yazdı

şiirlerinden birkaç söz ekledi

harfler su gibi toplanıyordu

soğukta titreyen elleri sızlıyordu

mısraları bir kızağın izleri gibi sıralanıyordu

düşlerinde ne gizliyordu

yorgunluğu yutmuş bakışlarda neler gizliydi

dünyayı tarif eden kelimeyi mi gizlemişti sonra vakit çökünce alacakaranlıkta

ufkun ötesindeki evlerde ışıklar yandı

ve şairin eli antik lambaya doğru gitti

bazı şeyler vardı, olduğundan emin olabilirdi

gerisi yoktu

belki de sadece

gerisi aşktı…