Leylam

LEYLÂ’M
 
Halende pervane can, mah-cemâline düşkün.
Alevinde kavuran didar-ı nârdın Leylâ’m.
Suskun iken dilimi çözdü ölümsüz aşkın.
Sen ki ezelden beri ben için vardın Leylâ’m.
 
Bir hiç idim cihanda; içim, dışım kupkuru.
Benliğimi yeşerten, cezbeli sırdın Leylâ’m.
Bulutlanıp çölüme yağdığında dupduru,
Kara sevda denilen belaya sardın Leylâ’m.
 
Yüreğimden görse şems, hayâ edip sönerdi.
Ben nasıl dayanayım; didemde nurdun Leylâ’m.
Âlem, yörüngesinde sen gülünce dönerdi.
Şadan seherlerimde ağlatıp durdun Leylâ’m.
 
Yüküm sabır; yol hasret; gam çekseydin bilirdin.
Umursamaz edanla şevkimi kırdın Leylâ’m.
Çile kuyularında meftununu bulurdun,
Mecnun’unu fecirde kimlerden sordun Leylâ’m?
 
Kabrimde nadim güller kandilleşse ne beis?
Tenim içre canımda türbe-i kordun Leylâ’m.
Sevgiliye müptela başımdan gitmez yeis.
Kaderime neyleyim; gönlümü yordun Leylâ’m.
 
Mücella Pakdemir