Yersiz Yurtsuz Kalmam

Yersiz Yurtsuz Kalmam

Damla değil zerre iken

Dağ değil ovam dolu iken diken

Açan gül ben değilim kokmam

Gül başında öten ben değilim

Arı gibi uçan değilim sokmam

İki cihan bende gezer

Cihan belki beni sezer

İçimde kim bilir neler geçer

Geçen benim gezen benim

Dert benim seven benim

Gözde akan yaş ile gülenim

Sen dert etme o dert benim

Sen gül yeter ki ben gelenim

Böyle yazdım böyle söylerim

Yanlış yapanı görsem bu kendim derim

Ben cihanım cihan ben içinde gezerim

Yersiz yurtsuz kalmam

Yurt benimse yalnız kalmam

Mekân bana ben mekâna koşarım

Fazla söylemeye gerek yok

Ölüm sonsuz mekân

Bulunur içinde Salih kul için derman

Derman bize cennet bize

Cehennem o zalime güldürmeze

Dili ile iyiyi söylemeze

İfadem budur benim

Her dem durur aşkım derim

Alın sizin olsun bu aşkım

Hak aşkımı sorarsa bende

Cihandaki sizler gönlümde

Bende size bakar gülümserim

Rahmet nuruyla sizi beklerim

Rahmet nuruna erişemezsem

Hak Mevla ne derse buyruk senin derim

Aşkla doğan güneş benim

Aşkla doğan güneş sizsiniz derim

Hak Mevla ne derse emrindir derim kabul ederim

Sensiz Mevla’m ben ne ederim

Rahmetinle kucaklamazsan cehenneme giderim

Cennet benim cehennem benim

İçimde taşırım ikisini

Ah terk edebilsen cehennemin hepsini

Yakan benim yanan benim sormayın gerisini

Geride Halil İbrahim’e koşan benim

Karınca benden hızlı gider

Elim boş olsa da duam gönlümde sudur

Mevla’dan bir nefes taşırım gönlümde çoktur kusur

Vardığımda Halil İbrahim yanına etrafı saran güller kokusudur

Yakmayan sensin Mevla’m Rahmetinde sonsuzdur

Mehmet Aluç