Gülmeli Her Bir Yetim

Gülmeli Her Bir Yetim

Gülmeliydi bu dünyada her bir yetim

Gülmeyince zulüm yağıyordu başa

Anlaşılmıyordu dünya ve hayat

Zilletti eteğimize yapışan bırakmayan

Açmayan güllerdi açarken solan

Yağan yağmurdu bereketiyle

Gönül topraklarımızı sulamayan

Çorak kalan gönül dünyamız

Anlaşılmayan çıkmazların içinde kalan biz

Bu tende hissetmeyen ten kangren olmuş gönülle

Sıhhatin bulunmadığı demin yok oluşuydu

Gülümsemeyen bir yetimle bu dünya

Her gün yaşarken yetim kıyameti

Biz cenneti nasıl bekleriz ki ötelerde

Nasıl otururuz ki o köşklerde

İşte bu nedenle her bir yetim gülmeli

Sarılmalı

Onunla olmalı

Söyleyemez yoksa dil sözleri

Bakan olmaz gözleri

Yoksa tutuşan gönüllerimizi

Söndürecek su bulunmaz

Gök kubbe çökecek üstümüze yetim ağlarsa

Bir kılıç bu kadar açmaz ki yara

İşte bu nedenle gülmeli her bir yetim

Dünyanın dört bir ucunda

Nasıl dağa dur yıkılma deriz yetim ağlarsa

Nasıl varacağız biz ötelere başka çağlara

Muhabbet nasıl olur sizsiz varamayız bağlara

Damla damla gözyaşları silinmeli

Nursuz kalırız sizsiz karanlıkta yaşanılmaz

Varacağız sizlere Rabbim yardımıyla

Güleceksiniz sizlerde Nur Resul aşkıyla

©

Mehmet Aluç