‘’En azýndan, okurlarým olabileceðine inanmak istiyordum. Oysa þu anda biliyorum ki, benim dýþýmda bu yazdýklarýmý okuyacak, okuyabilecek tek kiþi var. Bu kiþi defterimi yok etmeyebilir de. Karar vermek bana düþüyor. Þu birkaç defterimi yýrtýp yakmak, külünü yemek mi, bitirip her þeyi ona da okuttuktan sonra yok etmek mi, yoksa ona býrakmak mý gerekir?’’(Bilge Karasu)

Düþlemsel bir eðri belki de devasa bir çan eðrisi yüreðin kýyýldýðý kaleminse kýyama durma arzusu…

Bana gelince…

Buralarda durasým hiç yok üstelik sözcüklerden baþka servetim yok ve ne yazýk ki: sözcüklerle hesap yapamýyorsun ne de bütçene iyi geliyor sözcükler ve bir zaman zarfýnda saklý mektup gibiyim: kendime postaladýðým ama adreste bulamadýðým bir kendim var bir de öykündüðüm dünüm var.

Mustarip olduðu binlerce þey üstelik…

Ak akçem de yok kara günümde ve kara göðünde hüznün, kardýðým sözcüklerden baþka da yok sýðýnaðým.

Renkler alacalý bulacalý idi bir zamanlar þimdi ise: hayat siyah beyaz bir film gibi çark ediyor yanýmdan çað atladýðýmýza inandýðýmýz kadar da çivi çiviyi söküyor hayli zamandýr.

Belki de…

Çivisi çýkmýþ düzene riayet ve de sirayet etmekten baþka yapacak þeyimiz yok.

Yazýlmýþ onlarca ölüm fermaným belki de yüzlerce.

Yazgýmla yüz yüze kabullendiðim kaderim ve kederimle güme giden gençliðim ve de çocukluðum:

Beti benzi atmýþ bir sabaha daha çýkma umudu ve iþte uykumdan uyandýrýldýðým gel gör ki: evde ne bir Allah’ýn kulu var uyandýran ne de saati ve de alarmý kurdum.

Alarm zilleri çalýyor lakin mademki uykumdan feragat ettim ve iþte güne kavuþuyorum ve umuda ya sevdiklerime…

Süklüm püklüm döktüðüm yapraklar.

Pul kadar deðeri yok deðerim yok.

Parça pinçik bir yastayým bir yaþtayým ve verdiðim her mola sadece ölümümü tehir ediyor.

Ýsyankâr kullarýndan deðilim Rabbimin ve itaat ettiðim kadar düzene…

Ah, bir de uyku eþiðinde gördüðüm rüyamý bir anýmsasam…

Hani, yazýn hayatýmda esen yel gibi.

Ýçine düþtüðüm kuyudan çýkýp da feraha kavuþmak gibi.

Gün yüzlü annemin sesinde var olmak gibi.

Yokluðun adý keþke sadece para olsa ve hiçlik makamýnda zikri fikri bir olan derviþ gibi salýndýðým sokaklarda maruz kaldýðým bunca acýya kýlýf geçirip bir þiir derken bir yazý ve hikâye iliþtirirken yakama yetmezmiþ gibi iki yakamýn da asla bir araya gelmediði bir sihirli yolculuk iken þehrin hüsranýna bandýðým kadar kederi ve þiirlerimin gölgesinde yeþeren gözlerime þiirler yazmasýný dilediðim bir yabancýnýn isyanýnda kaybolduðum gibi…

Makberi düþündüðüm.

Mahþeri yaþadýðým.

Mahzenimde attýðým voltalar ve de cýlký çýkmýþken hayatýn.

Cýva gibi iken gençlik yýllarýmda bir gün sonrasýný asla düþünmeyip de günümü ve anýmý yaþadýðým ve asla oynamadýðým borsada her nasýlsa deðer kaybeden bir hisse senedi gibi ve iþte benliðimle ve bedenimle zaman aþýmýna uðradýðým kadarý ile yetinmenin bir adým ötesinde yatýya kalan hüznüme þerh düþüp kelebek ömürlü bir þiire daha imzamý atýp gözlerimi kapamak istediðim kadar da aþikâr iken…

Elbette umudumu yitirmeden.

Elbet huzura aþ ermeden…

Geçmez iken hayat ve kalemin dur ihtarý ile devasa bir ayraç ekleyip de yazdýklarýma okuyucu ile buluþmanýn verdiði mutluluk ve huzurun üstüne inþa ettiðim cennetimden asla çýkmak istemediðim kadar dertlerimi de imha edip bir çekinceye de mahal vermeden yaþadýðým kozamdan ayrý düþmemek adýna…

Mehter Marþý ile kalemin þarkýsýný çaldýðým.

Ýzmir Marþý ile yarýnlara uzandýðým.

Ve üstüne ant içtiðim andýmla hemhal çocuk kalmanýn verdiði o þaþkýnlýkla ve inanmaz gözlerle kuþ bakýþý yaþamak ve bakmaksa hayata elbet bir zarfa koyup da kendime ebedi cennete postalamak istemekten baþka isteðim de yok iken.

Yazarak kendimi avuttuðum ve kandýrdýðým kadar…

Yazdýklarýmýn da okuyucu ile buluþmasýnýn haricinde beni hayata baðlayan tek bir þeyin de olmadýðýný bilmek acý verse de ve ben her halükarda inancýma sýký sýký sarýlýp umutla ve sevgiyle beklerken yolunu lakin kimi ya da neyi beklediðimi bilmeksizin at koþturduðum o uzun ve dar koridorda hani, olur da kendime rastlarým diye bir arzuhal ile de çýkmýþken Rabbin huzuruna…