Hüzün Çiçeği

Gülüşünü öptüm çocukluğumun:

Bakaya kalan bir resimdi oysa içimdeki sızıdan sızan

Güneşin güleç yüzünde saklandığım

Kadar da mevsimin gölgesine şerh düştüm

Kaç parmaksa izi yüz ölçümü

Yüreğimin ve göğün de serkeş sessizliği

Bir metafor misali

İçime akan nehrin bu sefer nefesini kestim

Salaş nefsinde beşerin

Şaşı gözler değildi yüreğimin endamında baş veren

Kalp gözüm

Ferasetim

Asaletim

İmgelerde bulduğum c/esaretim

Ölçüştüğüm bir şarkıdan da öte idi notalar

Ve yine çocukluğumun o devasa duvar piyanosu

Elim gitmese de her seferinde

Parmaklarımdı kâinatın sesine

Eşlik eden

Ah, o gamlı notalar

Hayallerimi gerçek kılan nidalarda saklı

Fısıltı

Sessizliğin de bekası

Ölümlü bir şarkıya daha mezar oldu mu da içimdeki sarkıt

Yere kapaklanan her dikit

Dilemması sevginin

Noter huzurunda yapılan çekiliş

Ne çıkarsa bahtıma

Bazen aşk bazen ölüm

Sürtüştüğüm iç sesimde saklı niyaz

Rabbime kavuşma telaşı ile

Koşar ayak yaşadığım kadar

Yaşattığım nice ukde

Serpilen boyu hüzün çiçeğimin

Sarmalında hayatın

Solan beti benzi sözcüklerin

Ve işte

Nakşettiğim bir şiire daha gebeyken iç sesim

Bazen bir ardıç kuşu

Bazen sırdaş bir gülüş

Ruhumdaki teyakkuz ölüm öncesi

Serildiğim topraktan zemin

Hem, hem ben emin adımlarla sevmemiş miydim

Önce öncemi sonra kendimi

Üzerinde iken yılkı atının

Gemlediğim şiirleri

Titizlikle büyütmemiş miydim

İçimden geçen şehrin

İçimde tutuşan özlemin

Bam teline basılı hüznün

Delişmen nameleri

Bazen ayrık otu addedilen

En çok da çuvaldızı derine batırdığım

Ve sandığım ve sandukam

Özdeş sözcüklerde saklı şiirlerim

Alametifarikası iken ömrün

Aylak düşlerden ayırt etti mi de insan gerçekleri…