Kendim Olmak

Düşlerimden çaldım ben bu şiiri hani…

Hani uzamında göğün

Hani aldatması döngünün

Öğüttüğüm duygulardan sökün edip diri bir bedenden

Fazlasına haiz iken

Büyüyen iç sesim ve sevgim

Renkleri telaffuz etmenin

Kıvancı hürmeti ile şiirlerin

Dizdiğim…

Dingin ruhuma meylettiğim

Ve işte o soyut zaferden

Çıkıp da yola,

Nemalandığım safi imgenin nazarında

Önce büyüttüm hayallerimi

Un ufak addedilebilirken varlığım

S/onsuzluğa attım imzamı

Çekincelerimi öldürüp

Dillendirdiğim kadar iyi niyetimi,

Sarmalında yoksunluğun

Semazen rakımında İlahi Coşkunun

Endamında anladım aciz benliği

Kâh karekökünde umudun

Kâh köklediğim minvalde zuhur eden duyguların

Asla da töhmet altında kalmadığı kadar ruhumun

Direndim

Ve türettim şiirlerimi

İnzivada geçse ömür ne ki?

Haiz olduğum şunca mefhum

Aşkla erdiğim hidayet

Umudun bam telinde saklı iken sevgi dolu asalet

Aslıma rücu ettim ve de

En aykırı minvalde

Kimse soyutlayan yüreğimi

Anadan üryan masumiyetin demi

İhlaslı bir esinti

Elbet yaşamın mimarisi

Dolgun coğrafyaları gezdim gezeli

Delişmen rüzgârı içime çektiğimden beri

Kovulduğum kaç köyün kapısı

Bacadan daldığım umudun yongası

Atandığım o mevki:

Varsa yoksa uzak köylerin muhtarı

Bin bir edim

Bin bir masal

Yorgun bir kahraman Şehrazat’a öykünen ruhani mısralar

Göğün katlarında saklı İlahi Adalet

Yerin dibine geçse de kimi zaman c/esaret

Endamlı bir mülkiyet

İdi mademki mabedim

Hicvinde şiirin

İçime bandığım kalemin

Dipçiği ile öldürdüm iblisi zalimi

Ziyan olsa da ömür, diklendiğim

Zehir olsa da dili kimi insanın

Ben mademki Allah rızası için sevdim

Her yaratılanı bir parça gördüm

Kendimden kendime ulaşmak adına

Kendim olmanın da verdiği onurla

Ve umutla…