Yaklaştıkça Hudama

Rengim mi gövdemi başımdan koparan o taslak mı hani içimde derlediğim kibirsiz aldatılarla en çok sevmekle ilintili say ki cihanı say ki tüm evreni ve ektiğim tohumlar ve sektiğim yollar ve işte dönüşü olmayan bir yoldan değil az sonra nasıl ki firar edeceğim bedenimden…

Kilit noktam:

Ne kin ne kinaye ne kibir

Aşkın ikamesi saf tutulası hayatın yaslı yaşlı yosunları

Az evvel vurdu yüreğimin kıyısına

Kimse artık sapla samanı karıştıran

Ne fark eder ki bu saatten sonra.

İçtiğim demi hüznün

İçerlediğim kadar yeryüzünde sürgün

Edildiğim coğrafyaların yürek üşüten

Rüzgârından değil

Az sonra tam da kendimden firar edecekken:

Ve kaskatı kesilmiş ruhumun kayrasında

Öznemin lahzasında

Sür-git rehavet

Sür-git varsın olsun sevgiye manşet

İdamesi kırık kırılgan değilim artık

Alabildiğine vakur ve edalı

Endamlı olansa duyguların rötarlı kalkışı

Pervanesine takılmışken uçağın

Hulasası sevginin

Ukdesi evrenin

Umresi tüm sezgilerin

Eziyet addedilse de sevdiklerimden

Yana asla dönüşüm nasıl ki yok hayattan

Ve işte kırık bir kapı

Az evvel çengellediğim

Ve işte onca vasfı

Unutmuşken beşiğimde

Hele ki yok mu: beşik kertmem…

Duygularımın ve yalnızlığımın

Bam telinde basılı olan

Bir vurgu bir emanet

Bir de saklı tutulası sükûnet

Aşkın harı 

Yaklaştıkça Huda’ma

Sözcüklerin ederi elbet yaşadıkça

İzah olacaktır geriden gelenlerin

Bir de yarını men edenlerin

Fukara sandığında ve sofrasında

Asla da alaya almasın hiç kimse

Sevgi iken buyur ettiğim

Vicdan iken bahşeden Rabbim

Bir kor ki hüznün peçesi

Bir kal ki yalnızlığın perçemi

Ömür yeter mi sahi?

Düşlerimden düşen yaşı

Vaktim yeter mi sahi?

Anlatmaya dair içimdeki sonsuz yası?

Lakin:

Rabbin indinde

O’nun Makamında

Yıkılmadan yaşadığımın ertesi

Varsın acı ile tokalaşayım

Varsın açısı sonlansın içine düştüğüm aymazlığın

Ve de yalnızlığın kök söktüren

Rakımı

Vuku bulanla

Vadem dolduğunda

Bir mihenk taşı mademki hayatın dökümlü eteklerinden

Geriye son kalan tek kalan

Kompartımanında umudun…