Dostluk

                               Dostluk

   Başıboş yaşamak gezmek tozmak yerine, kendinizi bir dostun kapısına atarak onun kapısında durmak, çağırmadan “ben geldim dostum” demek, akan gözyaşlarını silmektir, gülümsemeyen gönlünüzü güldürmektir, hayattan neşeyi almak kapmaktır. Sırtımdaki yüklerim çok ağır demeden o dostun yükünü alması kadar güzel bir şey yoktur bu dünyada, mal, mülk, altın, elmaslar bunun karşısında erir yok olur değersiz kalır. Dağlar, yokuşlar önünüzde yolları açarak kenara çekilerek dağlar yollara, yokuşlar düze iner o anda bu iki gönlün gülümsemesiyle. Bu gülümseme insanların gülümsemesine talip olduğundan dolayı gülümsemektedir, bunu da bilmek lazımdır çünkü dağlar yokuşlar bunu bilmekte ona göre kenara çekilmektedir. Bu an bu size saçma gelse de bunu yaşayanlar yaşatanlar çok iyi bilir.

   Dostluk, hayatın en değerli hazinelerinden biridir. Gerçek bir dost, zor zamanlarda yanımızda olan, sevinçlerimizi ve üzüntülerimizi paylaşan kişidir. Dostluk, karşılıklı güven ve anlayış üzerine kurulur. Bu güven ve anlayış, zamanla derinleşir ve iki insan arasında güçlü bir bağ oluşturur.

   Fedakârlık sahtekârlığın tüm bakışlarını adımlarını ezerek yok eden insanlığın vazgeçilmez bir hazinesidir iyi bilirim dostluğun en önemli unsurlarından birisi, aldatanların suratına inen bir Osmanlı tokadıdır. Bir dost için fedakarlık yapmak, onun mutluluğunu kendi mutluluğumuz gibi görmek demektir. Bu fedakârlıklar, dostluğun sağlam temeller üzerinde yükselmesini sağlar. Bir dostun yükünü hafifletmek, onun yanında olmak ve ona destek olmak, dostluğun en güzel ifadelerindendir vesselam.

Mehmet Aluç