Katlanamam Ben Buna

Katlanamam Ben Buna!

Ben dedi, gözlerinde akan iki damla yaşın eşliğinde, doğal yaşamın sunduğu hayatı bilmem; ben sanal âlemlerde gezmeyi öğrendim. Hayat, muhteşem diyorlar sunduğun gerçekmiş, lakin onlar bana çok uzak. Beni içinde yaşayamam; ben perdelere yansıyan bir ışık gibi yanmalıyım ve sönmeliyim. Uzun süre yanık kalırsam o ışık beni kör eder, dedi, elindeki içki kadehiyle ve elindeki cep telefonunun ekranına bakarken. Her an muhteşem görünmesi gereken bir surete ihtiyacım yok benim; geçici olsun ve geçsin. Mutluluğu çocukluğunda elinden alınan bir çocuk gibi büyütüldüm sanal âlemde.

Anla beni hayat, sen anla. Sanal dünyanın parlak ışıkları altında, gerçek dünyanın gölgeleri arasında kaybolmuş bir ruhum. Her an mükemmel görünme zorunluluğu, içimdeki sanal âlem, gerçek benliği gizlemişken, geçici mutluluklar peşinde koşmak, kalıcı huzuru bulmamı engelliyor. Çocukluğumda elimden alınan mutluluğumun yerini, sanal dünyanın sahte parıltıları dolduruldu. Hayat, sen anla beni; ben, perdelere yansıyan bir ışık gibi yanmalıyım ve sönmeliyim. Uzun süre yanık kalırsam, o ışık beni kör eder.

Gerçek dünyanın sunduğu güzellikler, sanal dünyanın geçici parıltılarıyla kıyaslanamaz ama ben buna katlanamam. Doğanın sunduğu huzur, sanal âlemdeki sahte mutluluklardan çok daha derindir bilirim ama bana çok yabancı. Ancak, sanal dünyanın cazibesi, beni sen gerçek dünyadan uzaklaştırdı yabancı yaptı ve beni yalnızlığa sürükledi. Bu yalnızlık, ruhumu karartı beni içsel bir boşluğa itti. Aşkın dokunuşuyla aydınlanmak, bu boşluktan kurtulmanın ve gerçek mutluluğu bulmanın anahtarıdır dersinde bu anahtar bana uymaz. İçinde bulunduğum trajediyi anla bu bana yeter.

Mehmet Aluç