Eylül Ve Bitmeyen Hikayesi...

Düş telkinleri…

Mağdur kılınmış düşler tekkesi

Hazanla iştigal şairin kaleminden sızan ışık

Peçesi uçuşan

Soluksuz kaldığından öte

Hazin olsa bile hazan

Kapıda teftişte yürek

Eylül’ün gölgesi şimdiden düştü üzerine

Meleklerin buğulu sesi

Büyüyen hasreti

En çok da yüreği

Lime lime eden gaipten gelense esareti

Şairin ve nazı kıyıldıkça içi

Aralar Eylül’ün perdesini.

Manidardır yankısı yalnızlığın

Sözcüklerin yardığı

Yağmalanmış yerkürenin mağdur ahvali

El pençe divan şiir

El ayak çekilmeden yüzünü göstermez şair

Meylettiği

Bir yangın ki

Mantalitesi kayıp bir kıta

Akıl melekelerinin uçuştuğu sevda

Melekler içtimada

Hasret dorukta

Tıpası kayıp gözlerin

Yaşaran

Yeşeren her düş gibi

Beklemeye almışken de şair iç sesini

Sarmalında mevsimin

Bir serenat adeta şairin hükmettiği

İç âlemin alametifarikası

Dış sesin baskın münazarası

Oysaki bir monolog mahiyetinde

Dışlansa da iç âlem

Aşk da İlahi Ateş de Rabbin indinde

Ve işte perde açıldı

Başrolde hazan

Basmakalıp sevdalardan arda kalan

O haşmetli özlem

Öznesi yüklü özverisi hükümlü

Ölçüt bildiği kalemin şairin işveli imgesi

Kaybolmaya müsait olsa da ateşi

Tek kıvılcım dahi yeter yaşartmaya iç âlemi

Eylül ve bitmeyen hikâyesi

Şair ve güncesi

Bir ferman

Bir tefrika

Bir ozan

Kalem iş başında

Oylumunda göğün

Beşi bir yerde duyguların kanayan eklemlerinden

Doğan şiirlerin tekil hanesi

Şairin değil mi ki duyulmaz nidası

Şiire meyleden şair ve Rabbinden dilediği…