En Çok Beyazın Ve Masumiyetin Kirletildiği

Vakti zamanında çıktığım yoldan yok iken dönüşüm kaygan zeminde reşit kılınacakmışçasına her duygum her rötuşum ve bir sağanağa sığınan rahmeti içime çekişim ve efsunlu sesinde annemin söylediği ninnilerin asla ve asla bir benzeri olmayacağına kefilim de yaşadığım zindanın kırık penceresinde askıda ekmek misali ruhuma askıntı ölümün ve renklerin vebali bir de sürgün ediliğim kıtalardan aşırdığım sözcükleri ve işte annemi şiir bildiğim emre amade cihanı cennete çeviren iken çocukluğum dünde kalan yorgun hayallerimden sözün ona kendime bir dünya yarattığım erişilmez bir ukde aşkı vecize yapan bir imgede belki de kırık tekerinde döngünün varsa yoksa aşkı hicvettiğim o peyzaj o pencere bir saksıda yaşamaya mecbur kılınan mor menekşemin aslında hapsolduğu da değil hapsinde cihanın nihayetinde kulluğuma kefil ve itiraz ettiğim kadar da yalan dünyanın yanık kokan sönük ferinde saklı tutulası bir Işık bir Ateş ve İlahi Adaletin Fermanında göz süzen renklerin değil sadece ve sadece renklerin de değil en çok da beyazın ve masumiyetin bir hışımla çabucak kirletildiği gerçeğinden hareketle harında aşkın hatim indirdiğim yaralı gerçeklerin dahi kabul görmediği bir dünyaya ve yaralı kalbime kefil de değilim artık…