Kırılası Kalem Kırgın Güfteler...

Bir düş sandalı hayat adeta: kıblesine duyduğu özlem kırılası kalem ve kırgın güfteler şairin yüreğinden sızan sızı gibi sazı kırık ozan gibi şiirlerden ayrı düştüğü oysaki bilindik tek teselli iken şiirin kokusundaki yolculuğu ve tasa yüklü güdülerin yorgunluğu.

Göğün de onay verdiği en muteber iklim:

Yağmur damlacıkları az da olsa teselli olabilirdi

Hem şehre hem de şiirin sahibesi

Beylik ya da benlik olmayan duygularla örülü

Kan kırmızısı şehrin girişindeki tabelası şiirin

Bir kıyım ise içi kıyılan nesir

Bir de kıyama durdu mu şair ve şiir

Öznelerin g/izi

Acının s/isi

Göğün metruk haneleri

Nerede ise her biri tıklım tıklım

Kâh sürgün edilen kâh süngüsü düşen

Edimlerden yansıyan duyguların hicreti

Bilfiil hasret bir şiire

Bir sözcük bir redif başlı başına yanan bir meşale

Kordan imgeler

Kör noktasında mevsimin

Ne kanadı kırık hayaller giderir bu acıyı

Ne de kanılan yalanlar

Kanadığı ne malum?

Kandığı her mefhum

Önce şiir sonra şehir

En sonunda hâsıl olacak iken ölüm

Önce çığlık sonra fısıltı

Sessizliğin mahşerinde yanan için için

Hadisler öncesinden sonrasına kapsadığı

Ruhun devasa acısında

Delik deşik bir yürek dağlara taşlara

Önce hüzün sonra umut

Kötüyü anmak ne demek?

Unutulduğu kadar bir köşede