Sensizliğin Girdapları

senden uzak diyarlardayım şimdi

solgun nilüfer çiçeklerinin bahçesinde

karalara bürünmüş sensizliğin odaları

ne senden bir hatıra 

ne de gökyüzünde bulutlar kaldı

karanlık çöktü gözümün perdesine

matem hakim griye çalan saçlarımda

sabahın ilk vaktinde alacadan doğsa da

şimdi küskünüm güneşin her zerresine

gökte  koyu bir fırtına görünürken

gam yüklü hücrelerim mateme sarılır

hakimdir yüreğimde sızı dilimde düğümler

gökyüzü sana olan sevdamın saf aynası

neden dudakların suskun ver bir selam

umrumda değil şu altın güneşin parıltısı 

sensizlikte esirim ruhumun sönük ışıkları

yetim kaldım sensizliğin girdaplarında

çağır beni bu sessizlikten düşlerine

kaç zamandır hasretim nazlı gülüşlerine

elbet sayılıdır günler mevsimler geçer 

gün gelir nilüferler açar mehtab ışığında 

tüm alacakaranlıklar buhar olur 

elbet bir gün sis çözülür aydınlıkta

ve ansızın şiirlerimde açarsın yüreğime

nilüfer çiçeğim….