Yaşam Aslında Bir İmla Hatasından İbaret

Bayat bir rengi umuda b/andım

Çarpıktı kimi gülüşler ve sarı benizli

İmgeler saklı sarı dişlerinde iblisin

Bense hararetli bir ç/ağrı

Eşiğinde saklı…

Keyifsiz alabildiğine savruk ömrün güftesi

İken sarkıtlar dikitler

Öfke öncesi süt liman

Ölüm sonrası kanayan

Bir vücuda hapsolmakla eş değer

Göğün münferit boşluğunda saklı ömür

Eş güdümlü bir keder

İmla hatalarım ile büyüdüğüm çocukluk yıllarım

Öğrenci kimliğimi gururla taşıdığım

Aştığım aşacağım nice kaygıyı

Annemin soluk yüzünde

Saklı tuttuğum kadar umudun ferini

Damgamı b/astığım bir darağacı

Bir daraltı

Bir hicabı

Hani, dünde unuttuğum bir kaygı

Olsa keşke hüzün.

Olmazın oluru güzün

Berrak gözlerinde saklı aldatı

Şimal Yıldızının ta kendisi

Aşkla kıyılan bir renk

Aşkın kıyamı ölümle restleşen bir dilek

Makul sayıda cümle üretmesi gerek

İken kalemin

Ve işte kindar rüzgârın

Amblemi

Gök taşı gözyaşı

Bir karartı

Uğrak yerim nasıl ki kıblem

Misafir edindiğim hüzünlü kimliğim

Bir denizatı belki de üzerine bindiğim

Kabul görmeyen nice ricamı

Dilimleyen mevsim

Aşk olsun, demekle de eş değer

Kimse çeken içine

Kimse sunmadan çekincemi

Sulak kıtalarda aş eren bir su hortumu

Suladığı kadar kurak içimi

Ne kul hakkı

Ne de külliyemde saklı

Sancılı ömrün sanrıları

Elbet şiir iken koğuş arkadaşım

İzinsiz değil töresiz hiç değil

Ve de tereddütsüz sevip de serpilen

Şu beşinci mevsimi

Bahşedene duacı

Baş edemediğim kadar zalimle

Ve Allah’a havale ettiğim beyaz rengimle

Kıtalar mısralar deryalar aştığım

Tebessüm ekip hüzün biçtiğim

Yılların ertesi

Kodladığım her duygu

Kovalandığım kadar da sair ruhu

Bir heves bir neşe bir de hayal kırıklıkları

Acının ertesi

Açamadığım o kara kutu