Ey İnkisârı Hayâlim

ey inkisârı hayâlim

senden uzak  ihtilaflar hakim kaderimde

selviler solgun nilüfer'in son mevsiminde

kefene bürünmüş sensizliğimin feragatları

ne senden bir hatıra ne bir kelam

ne de gözlerinde gözlerim kaldı

karanlık çöktü gözümün perdesine

şahikaya ulaştı hüznün yangınları

matem hakim griye çalan saçlarımda

tan vaktinden önce alaca doğsa da

şimdi küskünüm güneşin her zerresine

ve senden arda kalan her gülümseme zail 

gökte koyu bir fırtına doğarken

gam yüklü hücrelerim mateme sarılır

hakimdir yüreğimde sızı dilimde düğümler

bu gece muhayyel ile yaşıyorum demde

gökyüzü sana olan sevdamın saf aynası

neden dudakların suskun ver bir kelam

umrumda değil şu altın güneşin parıltısı 

sensizlikte esirim ruhumun ışıkları sönük

yetim kaldım sensizliğin girdaplarında

çağır beni bu sessizlikten düşlerine

kaç zamandır hasretim nazlı gülüşlerine

ipekten narin ellerin şerittir düşlerimde

elbet sayılıdır günler de geçer 

gün gelir selviler yeşerir 

nilüfer olur açar mehtab ışığında 

tüm alacakaranlıklar buhar olur 

elbet bir gün sis ve karalar çözülür aydınlıkta

ve ansızın şiirlerimde açarsın tekrar yüreğime….