Son Durak

Hangi duygunun kanaviçesidir kanayan ve hangi nemli esinti…

Ruhların alabora olduğu gök mavisi

Ve de siyahı tensiye ettiğim

Dipsiz bir kuyu

Diviti hüzün o kordan hecenin

Akıbeti belirsiz

Turkuaz renginde bir ölüm dileyen

Varsa yoksa bozulmayan masumiyetin asaleti

Ant içtiğim üstüne

Şiirler biçtiğim kanamalı göğsüme

Renklerin uzamı

Ölümün son uzvu

Rencide edilesi bir sözcük olsa bile

Hazan ertesi

Hüzün öncesi

Ve işte Rabbimle buluştuğum kıblemin emaneti

Ruhum iken Tanrıya

Sözcükler ise bir yangına

Mahal veren endamlı bir mabet

Öyküsü unutulmaya müsait

Olsa bile renklerin hücumu

Yalnızlığın dirayeti

Sessiz mizacımla güme giden hayallerin ikamesi

Gönlümdeki tını

Acımdaki vasfı

Ve ulaştığım son nokta

Umarsız bir kuş gibi

Kanatları kırık her matemin

Ölümün hörgücünde saklı esaretin

İnzivada geçen ömrün küpeştesi

Bir miço bir kaptan

Ya da sıradan bir yolcu

Dümenini yarınlara kıran

Ansızın da hedefi vuran

Gök tembihli

Yerküre durağan

Temsili şiirin

Tevazu yüklü evren

Ve işte kollarımda sıkı sıkı

Ruhumdaki bıçkın sızı

Varlıkla yokluk arasında dem vuran

Daim kılan

En muteber makam

En ulaşılası rakım

Aşk ile muhabbet kuran

Elbet Rabbine sevdalı bu aciz kulu

Tek koruyan tek kutsayan

Hicvinde dünlerin

Hasretinde yarınların

Tevafuk eseri bir nizam

Varsa yoksa huzura dayanan

Bir dua bir niyaz

İmtiyazı olmasa bile ruhta saklı sonsuz naz

Esvabın uçuştuğu

Kalplerin buluştuğu

Görünmez iken o son durak