‘’Ölünün bile bir
rengi vardýr ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin
rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanýn…

Küstü, öldürdü kendini su…
Su çürüdü…’’(Alýntý)

Çengisi zamanýn,

düþ kesitleri

afranýn patladýðý

tafra sözcüklerin yuhalandýðý bir þehir düþün:

misal ki

düþlerden örülü kesikleri

kanatlarý bir martýnýn

pata küte bir motor sesi inan ki gitmezken kulaklarýmdan

ve iþte su alan bir kayýk

boðuk sesinde dalgalarýn sürtük

bir imge adeta baþ tacý edilmiþ

suyun dibine çöken kumda saklý kan izi

ayak izi hengâmesi

deryanýn hamt edilesi

bir gün bir de hýçkýrýk tutarken

ve sarýþýn yalnýzlýðý

güneþ denen surda serili

ýslak güvercin

hem ölü hem yetim

hem de yetemediði renklerin de alacasý

ýslýklanan

bir yavru kedi içimi týrmalayan

d/aðlandýðý kadar yaram

aþkýn þike yaptýðý þaibeli bir pozisyon

ve insanlar adeta yarýþ atý

gemlense ne ki mevsim

gardýný almadýktan sonra

insan gamlansa yürek ne ki

damgalandýktan sonra hicran

ve ötesiz berisiz bir endam

aþk kazan özlem kepçe

sihirli ve sinirli bir bekleyiþ

renklerin izdihamý sözcüklerin rugan esvabý

ölümle sürtüþen yaþama sevinci

gel gör ki yazgýya riayet

ve de sirayet eder insan

hem içtimada hem istiþarede

göðün kumpasý

yerkürenin kafesi

kanatlarýnda kan izi

Kara Meleðin hibe ettiði ömrü

deðil mi ki tefe koydu beþer

ve iþte göreceli bir maharet

ölümsüzlük ne ki ölüm konduktan sonra baþýna

yorgun zamanýn

kýrýk akrebi

solgun yelkovan

yel izi

rüzgârýn sesi misafir geldik geleli

cihana elbet konacaktýr illa ki

sona

somdan altýn saydam yalnýzlýðýn

teþrifi süzülen bir dumana geçit vermediði kadar kader

ve ulu Mevla…