Ölümle Sürtüşen Yaşama Sevinci...

‘’Ölünün bile bir
rengi vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin
rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın…

Küstü, öldürdü kendini su…
Su çürüdü…’’(Alıntı)

Çengisi zamanın,

düş kesitleri

afranın patladığı

tafra sözcüklerin yuhalandığı bir şehir düşün:

misal ki

düşlerden örülü kesikleri

kanatları bir martının

pata küte bir motor sesi inan ki gitmezken kulaklarımdan

ve işte su alan bir kayık

boğuk sesinde dalgaların sürtük

bir imge adeta baş tacı edilmiş

suyun dibine çöken kumda saklı kan izi

ayak izi hengâmesi

deryanın hamt edilesi

bir gün bir de hıçkırık tutarken

ve sarışın yalnızlığı

güneş denen surda serili

ıslak güvercin

hem ölü hem yetim

hem de yetemediği renklerin de alacası

ıslıklanan

bir yavru kedi içimi tırmalayan

d/ağlandığı kadar yaram

aşkın şike yaptığı şaibeli bir pozisyon

ve insanlar adeta yarış atı

gemlense ne ki mevsim

gardını almadıktan sonra

insan gamlansa yürek ne ki

damgalandıktan sonra hicran

ve ötesiz berisiz bir endam

aşk kazan özlem kepçe

sihirli ve sinirli bir bekleyiş

renklerin izdihamı sözcüklerin rugan esvabı

ölümle sürtüşen yaşama sevinci

gel gör ki yazgıya riayet

ve de sirayet eder insan

hem içtimada hem istişarede

göğün kumpası

yerkürenin kafesi

kanatlarında kan izi

Kara Meleğin hibe ettiği ömrü

değil mi ki tefe koydu beşer

ve işte göreceli bir maharet

ölümsüzlük ne ki ölüm konduktan sonra başına

yorgun zamanın

kırık akrebi

solgun yelkovan

yel izi

rüzgârın sesi misafir geldik geleli

cihana elbet konacaktır illa ki

sona

somdan altın saydam yalnızlığın

teşrifi süzülen bir dumana geçit vermediği kadar kader

ve ulu Mevla…