Könlüm

   Könlüm…

   Düşdü o yarı gördüyüm anda dara könlüm , 

   Eşqində cavab almayıb aldı yara könlüm…

   Hər nazını, hər cilvəsini sinəyə çəkdi,

   Gəldi dəxi bu dərdlər əlindən zara könlüm…

   Cananı görüb əğyar ilə, düşdü həvəsdən, 

   Bir matəmə batdı və geyindi  qara könlüm…

   Öz dərdini anlatmaq üçün çağladı, coşdu, 

   Yoldaşlıq edib neyə, qoşuldu tara könlüm…

   Hər səmtə baxanda gözünə yar görünürsə, 

   Bu eşqin əlindən axı getsin  hara könlüm?

   Loğmanı çağırdıq ,  əlacı bircə zəhərmiş….

   Zəhri- mar üçün, ey Şəfa , möhtac mara    

   könlüm….

 (Şəfa- mənim təxəllüsümdür(sizde mahlas) Şəfa-Şifa demek…