‘’sokaðýn sývasý dökük duvarlarýna

karanlýðýn övgüsünü kuþlardan dinliyorum

kuþlar her gece örüyorken yeniden þehrin kaderini

anlarým ki yarýsý seni sevmekle geçmiþtir ömrümün’’ (Alýntý)

Bir rengin doðasýnda saklý iken kabrim bir de ölümün rüyasýnda ve iþte tekbir getiren ateþi önce Zühre bildim sonra da yalnýzlýðýn zümresi.

Mavidendi öncesinde þehrin semada saklý yüzü semiren bir duygu bir renk belki de: vakitlerden o akit öncesiz ömürlerin güncesi solgun bir zafer silik bir el yazýsý en çok da hatýrþinas bir kavram iken sevginin tok sesi.

sen hiç büyümeyen çocukluðum 
sen varlýðým yokluðum 
sen gün be gün artan karanlýðýma 
tanrýnýn bahþettiði nurum 

Ölümü irdeleyebilirdim bendeki bu aþk olmasa en çok da büyüyen hilali en aza indirgemek adýna ruhumun köpüren sessizliðini ve de yalnýzlýðý giyinip de kutsanmýþ hecelerden arýnabilmenin güncesi.

Bir batýnda doðduk madem matemin gölgesinde büyüyen bir zafer çýðlýðý…

Bir de b/atýl düþlerin hezeyanýna konduk artýk bir düþ gibi nazý niyazý eksilmezken mevsimin ve iþte o kapý aralýðýnda yüzümüze gülümseyen Aralýk nasýl ki tek hamlede daldý içeri.

Ýçerlediðimden filan da deðil hani sadece içime yaslandýðým.

Ýçerikli bir hayatý dondurmak adýna en çok da çocukluðumun sesinde saklý iken tüm hayatým.

Yeni güne ve kýþa merhaba: azat edilesi bir rota olsa bile gam, hanemize hoþ geldin ey, mübarek Aralýk…