Aşkın Seremonisi

Düşlerimi giydir

En azından bir kerelik

Sonra da çayı demle yetmedi

Aşkın hicvinde titrek bir ışık ol

Ve bol keseden sev beni.

Akabinde ölümle yüzleşsem de

Gamsızlığıma ver sessizliğimi

Derken ve derdest hecelerden ör saçlarımı

Arasına şiir serp ve

Yangının yıl dönümünde

Yanılgılarımla uyut beni ve

Unut sadece unut…

Aşkın seremonisi:

Yalnızlığa ömür biçtiğim bir dikiş izi.

Ve sessizlik aşka kanat açan bir melodi

İzbelerin g/izinde dinen coşkusu ömrün

Oysaki seneler bahşetmişti Yaratan bize.

Gönlünü alabilir miyim, sevgili?

Sözcükler sunduğum her ikramda

Boy ölçüşebilir miyim aşkın her zerresiyle?

Ve küstüğüm gün iken töhmet altında bırakan

Susabilir miyim ölümüne?

Bir şadırvanda saklı

Şirazesi kaymış renklerin dualarında mı gizliyim oysa?

Açılar solarken içine düştüğüm her tuzak

Rengi atarken tenimin

Kuru nidalar mıdır asılı kaldığım

Her tebessümde yeniden doğduğum

Bir rahmet midir yoksa hayatın arka penceresi?

Salkım söğüt salınırken

Duyduğum her öğüt müdür yolumu bulmama

Yardımcı?

Hani mırıldandığın ismim

Katıksız aşkı ve özlemi resmettiğim

Bir temenni midir?

İki yakası bir araya gelmeyen şiirlerin de

Göz süzmesi…