BALIKESİR'DE BİR KADIN - 41
Günce - 2 Mayıs 2025
Engin yürüyüşten geliyor ve duşa giriyor. Ben yine yeni planlar peşindeyim. Kitap kulübünden Ümmü’ye WhatsApp’tan kısa bir mesaj yazıyorum. “Günaydın Ümmü” diye başlayan konuşmamız, Balıkesir Milli Kütüphanesi’nde buluşmamızla birlikte güncemin yeni hikâyelerine de “merhaba” demek gibi bir şey...
Tabii ki tek düşündüğüm, arkadaşımla bir buluşma planı yapmak değildi. Bunun dışında, sanayide bulunan Çiçek Lokantası’na gitmeyi de planlarıma ekleyiveriyorum. Bu mekânda kendimizi evimizde gibi hissediyoruz. Garsonların sıcacık karşılama sözlerine, aynı içtenlikle karşılık veriyoruz.
Dışarıya çıkınca, Engin’den beni Çamlık’a bırakmasını rica ediyorum. Tahminimce Ümmü’yü kafede bulacağıma dair hissiyatımın doğruluğu hemen ortaya çıkıveriyor. Zaten arkadaşım da bunu nasıl tahmin ettiğimi merakla soruyor. “Sabah kahvesi içeceğini düşündüm,” diyerek kıkırdıyorum.
Bir süre orada güncel konulardan bahsedip, daha sonra kitaplarımızı okumak için kütüphane bölümüne geçiyoruz.
İçeriye girerken, sessizliğin hâkim olduğu bu bilgi yuvasını izliyorum. Yüksek tavanlı yapının insana ferahlık hissi verdiğini düşünürken, kendimizi oturacağımız koltukların rahatlığına bırakıyoruz. Yukarı kata doğru göz gezdiriyorum; hatta bir süre sonra merak edip, trabzanlara tutunarak merdivenleri teker teker çıkıyorum. Burada genel olarak gençler var ama yaş mefhumunu bir kenara bırakacak olursak, bilgiye aç olan herkes burada diyebiliriz. Kitapları olmayan kütüphane görmediyseniz, mutlaka buraya gelip görmelisiniz. Siyaset konularına girmeden, bu anlayışı kınıyorum…
Neyse efendim, modern floresan avizeler konusunda hemfikir olduğumuz lambalar, dışarının verdiği karamsar havayı bir nebze olsun aydınlatıyor.
Bu arada, Ümmü’nün okuduğu kitap Mobius, yazarı ise Adam Fawer. Ben ise Matt Haig’e ait olan Zamanı Durdurmanın Yolları adlı kitabı okumaya devam ediyorum.
İlgisini çeken paragrafları işaretlemek için her defasında farklı ve fosforlu bir kalemle çiziyor. Kalem kutusu, el örgüsüyle arkadaşı tarafından yapılmış ve minik motiflerle renk renk örülmüş.
Arada başımı kaldırıp onu izliyorum. Başındaki örtüyü incelerken sesli düşünüyorum. Şal desenli olan örtüsü, içinde bulunan al renkle sıcaklık hissi uyandırıyor. Kocaman gülümsüyor, gözleri ışıldıyor. “Gülseren ablanın hediyesi. Başımda hiç çıkarmıyorum ve kombinimi ona göre yapıyorum,” diyerek tekrar kitabına dalıyor.
Ben ise kendime hâkim olamayıp tekrar laf atıyorum:
“Şu anda neredesin?” diyorum.
“Amerika’dayım,” derken sesi fısıltıyla çıkıyor. “Laboratuvarda bir deneyin ortasındayım,” diyor.
Biz kitap severler, yüzyıllar ötesine gidebilir ya da bize en uzak olduğunu düşündüğümüz bir ülkede kendimizi bulabiliriz. Şu anda okuduğu kitabın sayfaları arasında boyutlar arası bir yolculuk yaptığını söyleyen arkadaşımın aksine, ben İngiltere’de bulunuyorum. Okuduğum sayfada, tarih hocası olan karakter cadılıktan bahsediyor; yani ben bir sınıftayım...
Ve elimdeki telefonu arkadaşıma uzatıp, “Şimdi sen yaz,” diyorum güncemin son paragrafını...
> “Zeki insanları, bilim alanında keşifler yapan, çığırlar açan insanları kıskanıyorum.
Ben niye anlayamıyorum Faraday Yasası’nı, çift yarık deneyini, Schrödinger’in kedisi olayını?
Kapasitemin yetersiz olması beni delirtiyor.
Normal insan olmak bana yetmiyor.
Bunu kabullenmek içimi acıtıyor, kendimi dinlememeye çalışıyorum...
Günün sonunda elimdekilerle yetinmeyi mecburen öğrenip bir şekilde hayata tutunmaya devam ediyorum.
Neden?”
“Normalim çünkü anormalliğe zekâm yetmedi.”
H. Çiğdem Deniz
(
Balıkesirde Bir Kadın 41 başlıklı yazı
çitlembik tarafından
2.05.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
