Zengin Kız Fakir Oğlan 1

Kız,

Zamanı bile terbiye eden bir sessizlikle yürüyordu.

Altında ipekten değil,

İnkârla örülmüş bir zemin.

Boynundaki kolye: babasının suskunluğu,

Bileğindeki saat: annesinin vakitsizliği.

Oğlan,

Dizlerinin kirine kadar hayattı.

Toprak konuşuyordu ayaklarından,

Göğsü —

Yokluğun tam ortasında çarpıyordu.

Ceket değildi üstündeki,

Başkasının duasıydı.

Göz göze geldiler

Şehirden arta kalan bir sokakta:

Ne ışık vardı,

Ne yol.

Sadece karşılıklı iki adım ve

İçinde bin uçurumluk bir susma.

Kızın gözleri,

Hiç dokunulmamış bir sabaha benziyordu.

Ama içi —

Şatafatlı bir mezar kadar sessizdi.

Oğlanın bakışı,

Eski bir gömleğin cebinde unutulmuş bir mektup,

Çoktan okunmuş, hâlâ anlaşılmamış.

Ve o anda, zaman

iki ayrı sınıfı değil —

iki ayrı suskunluğu tarttı.

Kız yürüyebilirdi,

Ama ilk kez yürümek istemedi.

Oğlan konuşabilirdi,

Ama ilk kez sustuğunda anlaşıldı.

Çünkü bazı insanlar,

Başka birinin hayatına

Yalnızca bir soru gibi düşer:

"Beni bu kadar eksik sevebilir misin?"

03.05.2025​