Akordu Yok Ki Duyguların...

Düşüm mü canımı yakan yoksa çürük dişim mi dişlediğim kalemin hulasası, katıksız nazımla saygıda kusur etmeden selamladığım yürekten gelen tüm niyazı.

Akordu yok ki duyguların,

Ve siz, bayım:

Endamına yenik mi düştünüz aşkın?

Hani, martaval okuyan şaşkın

Bakışlarımın nazarında mı teğet geçtiniz yalnızlığı?

Yüreğin dökülen kumu

Bilemedim oysa yüreğimin bir kum saati olduğunu

Her kurduğumda size:

Kuruntularımla yâd ettiğim tüm gize

Sığamazken de sefil bedenime

Taştım da taştım bentlerimle sarpa saydım

Seremonilerin eşlik ettiği

Bir anıt-mezar babında

Ruhumun kiliyle mabetler inşa ettiğim

Gecenin sönmeyen ferine saklandım sonra

Hümayunu nasıl ki aşktı sözcüklerin

Karakolda sabahladım ben

Kaybettiğimden beri kalbimi

Nazireler suskun ruhumun gülüşü

Meali hüzün kokan sarı gülün göz süzüşü

Hem sıyrılmışken de gül kimliğimden

Dilediğinizce batırabilirsiniz dikenlerinizi

Bandım önce yalnızlığa

Sırça köşkün pervazında

Tutuklu kaldığım nezarethanenin

Kilitli kapısında

Önce duvağımı sıyırdım

Sınır ihlali yapanlardan şiire sığındığım

Teyakkuzda geçen hayatın

Temsil ettiğim eşrafın

İğne ucuyla kazdığım mezarın

Yanan sesinde

Önce soldum sonra soludum

Annemin alamadığı nefesi ben aldım onun yerine

Vereceğim kadar da verdim

Yetmedi kendime verip veriştirdim

Bir yangından ilk kurtarmadığım

Kadar iken kendim

Kendime kıyardım ama kalemime ve sevgime asla…