Bil Mukabil Sefasını Süremediğim Kaderim...

Şimdimi tehir ettim ben ki:  zemherinin nazlı çiçeği.

Kalan yarımı yarına lehimledim ve fabrika ayarlarıma geri dönmemek adına idame ettiğim ömrü sadece Rabbime havale ettim.

Tensiye ettiğim bir düş’ ten uyandım ansızın

Tahliye ettiğim yorgun yüreğim

İklimin dilinde kırık dalım

İkilem yüklü mabedim ve matemim

Aşk körü iken izafi ışığın kaynağı hayallerim

Kopup da geldiğim

Kendimden ötesini dost bildiğim

Kimliğim saklı kalemin nezdinde kâh açarım kâh solarım

Şiirlerin nezaretinde tayin edildiğim

Bir coğrafyadan diğerine göçerim

Şirk koşanlara şer

Aşkı sevap bilenlere kor

Acının saltanatını sürdüğüm kadar da kör

Müptelası olduğum yangının feri

Yâdım dünümse bir teselli

Ve işte ansızın tecelli

Edecekken kaderin kederine yüküne binaen

Hamt ettiğim kadar

Kardığım önümden sökün ederken heceler

Hecelediğim değil

İmlediğim şiir

Mimlendiğim kadar

Mil çekilmiş gözlerimden fışkıran çakmak ve ateş

Öznem mi?

Güldürmeyin beni!

Özlemime sirayet eden yine ben…

Beni benden ederken aşk ve elem

Kazıntısı mazinin

Kesif sessizliğinse mimarı iken zalim ahvalim

Aşka düşkün

Hicreti ölüm

Hicvinde ömrün

Hazır ol da geçen günüm ve çözemediğim onca denklem

Şimdimi tehir ettim

Yarın ve yarım kalan ne ise

Yâdımdan sökün eden

Aşkın ve hüznün müptelası

Korunaklı dünyamın selası

Verildi bir kere madem

Başım gözüm üstüne Rabbim

Özleminle yandığım günbegün

Büyüyen bir hasret aşkın kıblesinde yeşeren cennetim

Yaşaran yüreğimden

Kopan her zerremle

Şu cihan ki: beni benden eden

Benlik ya da beylik değildir hem özrüm

Bil mukabil, sefasını süremediğim kaderim…