Düş Kırıkları...

Kıblemde saklı iken o doğurgan hüzün ve yüzümü sürdüğüm rüzgârın delicesine estiği bir terennüm saklı iken göğün fermanı dile gelir nasıl da yüreği ezer geçer kara bulutların efkârı ve işte şiir demlenirken giydiği hükümdür ölürcesine severken hüzün geride kalan yürek yakan bir teselli olmaya meyleder hele ki tecelli ettiğinde yediği vurgun üzerine içine çektiği şiirler aldığı nefesi bahşedene duyduğu aşk ve minnet ile şair, yoluna kaldığı yerden devam ederken…

Düş kırıkları saplana saplana kalbime

Huzurun çağrısında uyuya kaldığım kabrimde

Saklı tutulası o özlem, sefil sözcüklerle

Örülü bir sitemden fazlası

Açığa alındığı kadar yüreğin yongası

Bin bir eda ile süzülür kalem

Yorgun kıblem ve yâdımda saklı teselli

Hicabın eşiği değil:

Aşkın beşiği

Tebessüm ekili yüreğin tahrası

Aşkın her zerresinde saklı hüznün yankısı

Hüküm giyen sözcükler

Kuru başına kalemi kemirdiği kadar elem

Yüreğin isinde saklı biteviye duman

Namelerin uğultusu

Yerin göğün kapıştığı

Asaletinden ödün vermeyen dik duruşunda

Mevsimden sonsuzluğa meyleden

Esaretin cakasıdır aslında

Kalemin duvağında saklı her duygu adeta

Devasa bir asa

Aşkın akışkan rahmeti

Aşina olduğu kadar şair hazanda saklı gülü

Kopardığı kadar kökünden

Endamlı bir acı çöreklenir açamadığı kalbinden

Sökün eden hasret

İçinde yaşadığı lahit

Düşlerle örülü bir nizam

Ve şairin açtığı o devasa parantez

Yığılı hayaller yağmurun eşlik ettiği

Bir kış gününe sirayet eden

Kış kıyamette dahi karanlığı boykot eden

Bonkör yüreğin vedası

Bir dikili taşı olmasa da sevdanın idamesi

Eşlik eder varı yoğu aşksa

Varsın olsun yalnızlık ilk ve son istikameti…