Kasabanýn sonbahara bürünmüþ sokaklarýnda, sararan yapraklar gibi bir zamanlar canlý olan duygular da birer birer düþüyordu. Eski bir apartmanýn üçüncü katýndaki dairesinde yalnýz yaþayan adam, her sabah penceresinden ayný yere, ayný boþluða bakar, gözleriyle bir geçmiþin izini sürerdi. O sokakta hâlâ onun adý gizliydi; yarým kalmýþ bir aþkýn ve yýllar öncesinden gelen derin bir iç sýzýsýnýn adý.

Yirmi yýl önceydi. Yaðmurlu bir mayýs sabahý, elinde dosyalarla o binaya ilk kez adým atmýþtý. Üniversiteyi yeni bitirmiþ, bir kamu kurumunda staj yapmaya baþlamýþtý. Hayatýn ona ne sunacaðýný bilmeden, heyecanla geleceðe yürüyordu. Ta ki o gözlerle karþýlaþana dek…

Ýkinci kattaki odalardan birinde çalýþan kadýn, sade giyimi, ölçülü tebessümü ve içine gizlenmiþ mahzunlukla dikkat çekiyordu. Ne çok konuþur, ne de fazla görünür olurdu. Ama gözleri… Gözleri, konuþmayan bir kalbin sessiz çýðlýklarý gibiydi. Adamýn gönlüne usulca düþen bu kadýn, kalbine ait olduðunu hemen hissettirmiþti.

Zamanla selamlaþmalar baþladý. Ayný çay ocaðýnda karþýlaþmalar, koridorda denk geliþler... Kadýnýn adýný bile sormaya cesaret edememiþti önce. Ama bir gün, fotokopi sýrasýnda kalemini yere düþürdüðünde adam eðilip kalemi uzattý. O an göz göze geldiler. Kadýn hafifçe gülümsedi ve "Teþekkür ederim," dedi. O teþekkür, adamýn içine yýllarca sürecek bir sýcaklýk býraktý.

Günler geçtikçe kalpler konuþmaya baþladý. Uzaktan ama derinden… Aralarýndaki mesafe fiziksel deðil, kaderin çekingenliðiydi sanki. Adam, onun da ayný duygularý taþýdýðýný hissetti ama kadýnýn gözlerinde sürekli bir tereddüt, bir çekilme vardý. Sanki geçmiþten gelen bir yarasý, hâlâ kabuk tutmamýþ bir acýsý vardý.

Bir akþam, kurum çýkýþý kadýný binanýn önünde yaðmur altýnda beklerken gördü. Þemsiye uzattý. Kadýn teþekkür ederek kabul etti. O an, caddeler, kaldýrýmlar ve sokak lambalarý susmuþ, sadece iki insanýn kalp atýþlarý duyulur olmuþtu. Ama yine de, kelimeler eksikti. Sessizliðin içinde konuþan bir þey vardý, ama adý konulamamýþtý.

Adam ertesi gün, küçük bir kartona yazdýðý notu masasýna býraktý:

"Eðer bu þehirde bir kalp varsa, sizin kalbiniz kadar sessiz ama güçlü olabilir. Birlikte bir kahve içer miyiz?"

Cevap gelmedi. Günler geçti. Kadýn artýk daha az görünür oldu. Sonra bir gün, hiç gelmedi. Masasý boþ kaldý. Söylentilere göre tayin istemiþti. Kimse nedenini bilmiyordu. Adam, elinde kalan þemsiyeyle pencereden dýþarý bakmaya devam etti. O þemsiye, artýk onun yalnýzlýðýnýn simgesiydi.

Aradan yýllar geçti. Adam baþka þehirlerde görev yaptý, baþka yüzler tanýdý, ama kimse o gözlerdeki suskunluk kadar etkili olmadý. Aþkýn adý, bazen söylenmeden kalýrdý. Ve bazý duygular, sadece yarým kalmak için yazýlýrdý.

Þimdi emekli olmuþ, yeniden o kasabaya dönmüþtü. Ayný sokakta bir ev kiraladý. Her sabah pencereye oturup çayýný yudumlarken, geçmiþin izlerini taþýyan adýmlarý dinliyordu. Bir sabah posta kutusunda bir zarf buldu. Ýsimsizdi. Açtýðýnda kýsa bir not vardý:

"Yýllar önce bana þemsiye uzatan adam… O kahveyi hâlâ içmek isterim. Ýkinci kattaki eski odamdan sana bakan biri olarak, belki bu kez konuþabiliriz."

Adam titreyen elleriyle kaðýdý tekrar okudu. Gülümsedi. Hemen pencereye koþtu. Yaðmur yaðýyordu. Ve kaldýrýmda, elinde eski bir þemsiye tutan tanýdýk bir siluet duruyordu.

Belki bazý aþklar zamanýnda yaþanmazdý. Ama bazý kalpler, sadece doðru zaman geldiðinde gerçekten çarpardý.

Kamil Erbil