Senin Yoğurdun Mayası Tutar...

O sabah erkenden çıktım evden. Hava pusluydu, rüzgâr hafif hafif esiyordu. Şehrin içinden geçip çarşıya vardığımda, sokakların kenarında tezgâhlarını açan birkaç köylü kadının telaşını gördüm. Kimi peynirini dizerken, kimi yoğurdun kapağını bağlıyordu. Birinin elleri dikkatimi çekti. Üşümüş, çatlamış ama bir o kadar da becerikli ellerdi.

Kadın, eski bir örtüyle kapattığı tezgâhında sessizce oturuyordu. Yanına yaklaştım.

“Gününüz bereketli olsun teyze,” dedim.

Başını kaldırdı, yüzüme baktı. Gözlerinde hem yorgunluk hem huzur vardı.

“Sağ ol evladım,” dedi. “Allah herkese nasip etsin helalinden kazanmayı.”

O an içimde bir şey kıpırdadı. Bu söz, sanki doğrudan kalbime dokundu.

Bir süre sessizce onu izledim. Gelen müşterilere sabırla, gülümseyerek hizmet ediyordu.

Bir adam, fiyatı fazla bulup sertçe çıkıştı. Kadın başını eğdi, sadece “Olsun evladım, bereketini gör,” diyebildi.

Yüreğim sızladı.

Bir köşede durup uzun uzun düşündüm.

Belki bu şehirde herkesin bir hesabı vardı, ama onunki belli ki sadece karnını doyurabilmekti.

Elimdeki not defterini açtım, bir şeyler yazacak gibi oldum, sonra kapattım.

İçimden bir ses, “Her şeyin bir yolu vardır,bazen kağıt değil,kalp kara verir,” diyordu.

Ertesi sabah aynı yere tekrar uğradım.

Kadın yine oradaydı, bu kez tezgâhında daha az mal vardı.

Elindeki son yoğurt kavanozunu bana uzattı.

“Bunu al evladım,” dedi, “şifa olur. Dün gördüm seni uzaktan, içim ısındı.”

Elimi cebime attım, parayı uzatırken gülümsedim:

“Borç değil bu teyze, sadece bereketin artsın diye.”

Kadın o anda ellerimi tuttu, gözleri doldu.

“Allah razı olsun evladım,” dedi. “Senin yoğurdun mayası tutar, çünkü vicdanla karıştı o.”

O cümleyi hiç unutamadım.

O günden sonra ne zaman bir yoğurt yesem, onun sesi kulaklarımda yankılanır:

“Senin yoğurdun mayası tutar…”

Ve ben o sabah, bir kadının tezgâhında satılan yoğurdun değil, 

İnsanlığın özünü gördüm.

Kamil Erbil